Strona:Poezye Ludwika Kondratowicza tom I-II.djvu/425

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    Można było sukcesa przewidywać z góry:
    Pan ojciec krew żołnierską spodobał w Filipie.
    Pani matka za skromność pochwały mu sypie.
    Tylko bieda z dziewczyną — widział jak na dłoni,
    Że się widocznie lęka, że widocznie stroni,
    Że siedzi zadumana, pokryjomu wzdycha,
    Smutnie główką pokiwa i łzę otrze z cicha.
    Przykro patrzał pan Filip na ten znak niemiły,
    Bo jej oczy nie żartem do serca się wpiły.
    Może kocha innego — pan Filip się biedzi.
    Nie uważajcie na to! — cieszą go sąsiedzi —
    Alboż to młode dziewczę jest panią swej woli?
    Alboż może folgować swemu sercu gwoli?
    Wypłacze się, przetęskni i z wesołą twarzą
    Z tym pójdzie do ołtarza, z kim rodzice każą.
    Zresztą, gdyby ten środek zdał się za surowy,
    To można spowiednika użyć do namowy.
    Wszak na tem Polska stoi!
    Wstydź się, panie bracie!
    Czyż sercu człowieczemu już woli nie dacie?
    Czyż mam młodą małżonkę zakowywać sidły?
    Gwałtem porywać brankę, jak Tatar obrzydły?
    Razem rękę i serce! inaczej nie biorę!
    Ot i z sercem wyskoczył jak raz w samą porę!
    Ale trudno poradzić, gdy się głowa stropi.
    Upamiętaj się waszmość, Filipie z Konopi! —
    Tak go sąsiad ofuknie: Czas w głowie mieć olej!
    Wybrałbyś piękny posag, niż te brednie, wolej.
    Majątek ubożeje, idą stare latka:
    Bierz co daje fortuna, i ojciec i matka!
    Radzono, by się zaraz oświadczył z amory;
    Ale Filip z Konopi, w tych rzeczach nieskory,
    Chciał zjednać serce dziewki: nieznacznie... nieznacznie,
    Już się do niej przybliża, już z nią szeptać zacznie;
    A szepcą tajemniczo... coś w głowach się marzy;
    Ona poweselała, on zesmutniał w twarzy.
    To jedynie przyjaciół pocieszało trocha,