Strona:Poezye Katulla.djvu/30

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.
    Ilustracja — kobieta z ptakiem siedzącym na jej dłoni.
    II.
    WRÓBELEK KOCHANKI.

    Wróbelku, skarbie mojej kochanki!
    Nieraz cię pieści na łonie;
    Poda paluszek, ty dzióbkiem ranki
    Zadajesz w miękkie jej dłonie.

    Kiedy tak z tobą moje kochanie
    Wyprawia figle i psoty,
    Burza w serduszku pewnie ustanie,
    I ból ucichnie tęsknoty.

    Ach, gdyby igrać z tobą, jak ona,
    Ciężki niepokój wypędzić z łona!