Ta strona została uwierzytelniona.
Potoki mają swe łoża
I mają granice morza
Dla swojej fali;
I góry, co toną w niebie,
Mają kres dany dla siebie:
Nie pójdą dalej!
Lecz serce, serce człowieka
Wciąż w nieskończoność ucieka
Przez łzy, tęsknoty, męczarnie,
I wierzy, że w swojem łonie
Przestrzeń i wieczność pochłonie
I niebo całe ogarnie.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/66/Adam_Asnyk_grafika_8.png/35px-Adam_Asnyk_grafika_8.png)