Strona:Pisma krytyczne (France).djvu/170

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    rya Franciszka Villona jest nieznana. A Verlaine przypomina bardzo Villona; są to dwaj nicponie, którym danem było jednak wypowiedzieć słowa najsłodsze na świecie.
    O tych piętnastu latach życia Verlaine’a legenda głosi, że poeta stał się wielkim grzesznikiem i wedle słów nieodżałowanego Juliusza Tellier był jednym z tych, »których marzenie doprowadziło do zmysłowego szału«. Legenda dodaje jeszcze, że zepsute dziecko było ukarane za swoje winy i ciężko je odpokutowało. A chcąc uzasadnić taką legendę, przytaczano te np. cudowne w swej prostocie strofy pokutne:

    Ciche nad domów dachami
    Niebios błękity,
    Drzew się nad domów dachami
    Kołyszą szczyty.

    Dzwon wśród niebiosów gdzieś w górze
    Srebrnie rozrzmiewa,
    Ptak wśród gałęzi gdzieś w górze
    Swą skargę śpiewa.

    Boże mój! Boże! Tam życie
    Ciche, bezznojne —