zorzo, ja odejdę, może ptaka lub wiewiórkę strzałą strącę.
Orla. Nie odsuwaj się zbyt daleko, bo zaraz strachy mnie oskoczą.
Arjos. Bądź spokojna, głos twój mnie dobiegnie. Skrzykniesz mnie łatwo.
Orla. A gdy ci... ci... nadbiegną?
Arjos. Niepodobna! Prostej drogi odrazu do nas nie znajdą, a kręta dużo im czasu zmitręży. Zresztą, za chwilę będę przy tobie.
Pochyliwszy głowę, szybko przewinął się między gałęziami zakrzewia jak płomień i zniknął. Orla pozostała sama.
Orla. Obudźcież się, małe śpiochy i pilnujcie matki otwartemi oczkami. A, wyłuskały wam się nareszcie z powiek miłe ślepki! Śmiech buzie wasze łaskocze... To znaczy, że w blizkości nie ma złego ducha... Czemu, chłopaczku, tak nagle się skrzywiłeś? Czy cię djablik uszczypnął? No, trzymajcie się mocno usteczkami piersi, bo was pogubię... Nie, nie zgubię.
Nagle zdala nadpłynęły i szeroko rozlały się w powietrzu fale okrzyków. Orla drgnęła, zbladła i wytężyła słuch.
Orla. Arjosie, Arjosie! Czy hyeny skomlą? Jeszcze nie pora... Wieczór nie wstał... Arjosie!
Arjos. Biegnę!
Orla. Może chmura na niebo wpadła i gniewa się... Arjosie!
Arjos. Biegnę!
Orla. Może oni... Arjosie!
Strona:Pisma VII (Aleksander Świętochowski).djvu/025
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/Pisma_VII_%28Aleksander_%C5%9Awi%C4%99tochowski%29.djvu/page25-1024px-Pisma_VII_%28Aleksander_%C5%9Awi%C4%99tochowski%29.djvu.jpg)