Ta strona została uwierzytelniona.
— Mąż ten, rzekł Urjel, gdym go zbudził, z trwogi
Tulił się do mnie, obejmował nogi...
Tu, nagle Adam pada na kolana
I woła głośno przed obliczem Pana:
— O Ty, co pomnisz z Ewą życie moje
Panie Wszechwładny! nie pragnij mej zguby!
Drżę cały, blednę, nie dziw, gdyż się boję,
Byś mi nie kazał z nią ponowić śluby!...
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/ce/Z_bratniej_niwy_ornament_3.png/50px-Z_bratniej_niwy_ornament_3.png)