Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0675

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


dlętom: brzemiona wasze ciężkiéj wagi aż do zmordowania.

2.Spruchniały i skruszyły się spółem, nie mogły zbawić noszącego, a dusza ich w niewolą pójdzie.

3.Słuchajcie mię, domie Jakóbów, i wszystek ostatku domu Izraelowego, wy, których nosi żywot mój, których piastuje łono moje.

4.Aż do starości Ja sam, i aż do szędziwości Ja nosić będę: Jam uczynił, Ja téż poniosę: Ja piastować będę i zbawię.

5.Komuście mię przyrównali i przypodobali i przymierzyli i podobnym uczynili?

6.Którzy znosicie złoto z worka, a śrebro na szali ważycie, najmując złotnika, aby uczynił boga, i upadają i kłaniają się.

7.Noszą go na ramionach dźwigając i stawiając na miejscu jego: i będzie stał, a nie ruszy się z miejsca swego: ale, gdy zawołają do niego, nie usłyszy, nie wybawi ich z utrapienia.

8.Pomnijcie na to, a wstydajcie się: nawróćcie się przestępnicy do serca.

9.Pomnijcie na pierwszy wiek, żemci Ja jest Bóg, a niemasz więcéj Boga, i niemasz mnie podobnego.

10.Który opowiadam zpierwu ostanią rzecz, a z początku to, co się jeszcze nie stało, mówiąc: Rada moja stać będzie, i stanie się wszystka wola moja.

11.Który wzywam ze wschodu słońca ptaka, a z dalekiéj ziemie męża woli mojéj. I rzekłem, a przywiodę to: utworzyłem, a uczynię to.

12.Słuchajcie mię twardego serca, którzyście daleko od sprawiedliwości.

13.Przybliżyłem sprawiedliwość moję, nie oddali się, a zbawienie moje nie omieszka. Dam na Syonie zbawienie, a w Izraelu sławę moję.


Rozdział XLVII.

Opowiada stłumienie a zepsowanie Babilonii, przez jéj pychę, chlubę i okrucieństwo nad Żydy, a że w wieszczkach nadzieję swą pokładała.


Zstąp, usiądź w prochu, panno, córko Babilońska! siedź na ziemi, niema stolice córka Chaldejska; bo cię już więcéj nie będą zwać pieszczoną i kochanką.

2.Weźmij żarna, a miel mąkę, obnaż sromotę twoję, odkryj plecy, okaż goleni, brnij i przez rzeki.

3.Odkryje się sromota twoja, a będzie widziana hańba twoja: pomstę wezmę, a nie zastawi mi się człowiek. [1]

4.Odkupiciel nasz. Pan zastępów imię jego, Święty Izraelów.

5.Siedź milcząc, a wnidź w ciemności, córko Chaldejska! bo cię nie będą więcéj zwać panią królestw.

6.Rozgniewałem się na lud mój, splugawiłem dziedzictwo moje i dałem je w ręce twoje: nie okazałaś im miłosierdzia, na starca obciążałaś brzemię twoje bardzo:

7.I mówiłaś: Na wieki będę panią: nie przypuściłaś tego do serca twego, aniś wspomniała na ostateczne rzeczy twoje.

8.A tak teraz słuchaj tego, rozkosznico! i mieszkająca bezpiecznie, która mówisz w sercu twojem: Ja jestem, a oprócz mnie niemasz więcéj: nie będę siedzieć wdową ani uznam niepłodności. [2]

9.Przyjdą na cię te dwie rzeczy nagle dnia jednego, niepłodność i wdówstwo: wszystko przyszło na cię dla mnóstwa czarów twoich, i dla wielkiego zatwardzenia czarowników twoich.

10.A ufałaś złości twéj i mówiłaś: Niemasz, ktoby mię widział. Umiejętność twoja i mądrość, ta cię zdradziła, i mówiłaś w sercu twojem: Jam jest, a oprócz mnie niemasz inszéj.

11.Przyjdzie na cię złe, a nie wiesz, zkąd się weźmie, i przypadnie na cię ucisk, którego nie będziesz mogła zmyć: przyjdzie na cię nagła nędza, któréj nie zwiesz.

12.Stańże z czarowniki twymi, i z mnóstwem czarów twoich, w którycheś się pracowała od młodości twojéj, jeźlić snadź co pomoże, albo jeźli możesz być silniejszą.

13.Ustałaś w mnóstwie rad twoich, niechże staną a zbawią cię praktykarze niebiescy, którzy patrzali na gwiazdy i rachowali księżyce, aby z nich opowiadali, co na cię miało przyjść.

14.Oto się stali jako słoma, ogień

  1. Nahum. 3, 6.
  2. Apoc. 18, 7.