Strona:PL Wujek-Biblia to jest księgi Starego i Nowego Testamentu 1923.djvu/0559

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.


    7.Który panuje w mocy swéj na wieki: oczy jego na narody patrzą: którzy drażnią, niech się sami w sobie nie wynoszą.

    8.Błogosławcie narodowie Boga naszego: a dajcie słyszeć głos chwały jego.

    9.Który położył do żywota duszę moję: i nie dał na zachwianie nóg moich.

    10.Albowiemeś doświadczył nas, Boże: wypławiłeś nas ogniem, jako pławią śrebro.

    11.Przywiodłeś nas w sidło, nakładłeś ucisków na grzbiety nasze.

    12.Wsadziłeś ludzie na głowy nasze: przeszliśmy przez ogień i przez wodę: i wywiodłeś nas na ochłodę.

    13.Wnidę do domu twego z całopaleniem: oddam ci śluby moje.

    14.Które wyraziły wargi moje, i wymówiły usta moje w ucisku moim.

    15.Całopalenia tłuste ofiaruję tobie, z kładzeniem baranów: ofiarując woły z kozłami.

    16.Chódźcie, słuchajcie wszyscy, którzy się Boga boicie: a będę powiadał, jako wielkie rzeczy uczynił duszy mojéj.

    17.Do niegom usty memi wołał, i wywyższałem językiem moim.

    18.Jeźlim patrzał na nieprawość w sercu mojem, nie wysłucha Pan.

    19.Przetoć wysłuchał Bóg, i był pilen głosu modlitwy mojéj.

    20.Błogosławiony Bóg, który nie odrzucił modlitwy mojéj, i miłosierdzia swego odemnie.


    PSALM LXVI.
    U Żydów 67.
    Ku chwale Bożéj i dobrym uczynkom Prorok tu upomina.

    1.Na koniec, w Hymnach, Psalm Dawidowi.

    2.Niech się nad nami Bóg zmiłuje, i błogosławi nam; niech rozświeci oblicze swe nad nami, a zlituje się nad nami.

    3.Żebyśmy poznali na ziemi drogę twoję: między wszemi narody zbawienie twoje.

    4.Niech ci wyznawają ludzie, Boże: niech ci wyznawają wszyscy ludzie.

    5.Niech się radują i weselą narodowie, iż sądzisz ludzie sprawiedliwie: narody na ziemi sprawujesz.

    6.Niech ci wyznawają ludzie, Boże: niech ci wyznawają wszyscy ludzie.

    7.Ziemia dała swój owoc: niech nas błogosławi Bóg, Bóg nasz,

    8.Niech nas błogosławi Bóg, a niech się go boją wszystkie kraje ziemie.


    PSALM LXVII.
    U Żydów 68.
    O wywyższeniu Chrystusowem, a o upadku nieprzyjaciół jego. Prorok z dufaniem żąda wskrzeszenia Chrystusowego, prze któreby byli porażeni nieprzyjaciele jego.

    1.Na koniec, Psalm pieśni, samemu Dawidowi.

    2.Niech powstanie Bóg, a niech się rozproszą nieprzyjaciele jego: a niech uciekają, którzy go nienawidzą, od oblicza jego.

    3.Jako ustaje dym, niechaj ustaną: jako się wosk rozpływa od ognia, tak niechaj zginą grzesznicy od oblicza Bożego.

    4.A sprawiedliwi niechaj używają, i weselą się przed oczyma Bożemi: i niechaj rozkoszują w radości.

    5.Śpiewajcie Bogu, Psalm śpiewajcie imieniowi jego: czyńcie drogę temu, który wstąpił na zachód: Pan imię jego: radujcie się przed obliczem jego: zatrwożą się od oblicza jego:

    6.Ojca sierót, i sędziego wdów: Boga na miejscu swem świętem.

    7.Bóg, który czyni, że mieszkają jednych obyczajów w domu; który wywodzi więźnie w mocy: także i te, co obrażają, którzy mieszkają w grobiech.

    8.Boże, gdyś wychodził przed ludem twym, gdyś chodził po puszczy:

    9.Ziemia się trzęsła, niebiosa téż kropiły od oblicza Boga Synai, od oblicza Boga Izrael.

    10.Deszcz dobrowolny oddzielisz, Boże, dziedzictwu twojemu: i zemdlało, a tyś je posilił.

    11.Zwierzęta twoje będą mieszkały w niem: nagotowałeś z słodkości twéj ubogiemu, Boże.

    12.Pan da słowo przepowiadającym Ewangelią, mocą wielką.

    13.Król zastępów umiłowanego, umiłowanego, i piękności domu rozdzielać korzyści.

    14.Choćbyście spali w pośrodku