Strona:PL Tarnowski-Szkice helweckie i Talia.djvu/129

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


długo, ma zwykle na twarzy jakiś wyraz srogości; spotkałem raz znajomego, który idąc najprozaiczniej w świecie, zajadał gruszkę, ale był w nią tak zakąszony, że wyraz jego mógł posłużyć do kartonu Ugolina….

Piękny jest uśmiech szlachetnego tryumfu, przepyszny bywa tragiczny uśmiech pogardy na licu Rachel [1] lub Ristori, [2] i uśmiech Jaga, Shylocka i Ryszarda III na licu Dawisona, [3] - nigdzie kobiecość nie otrzymała tak strasznego policzka, jak w pierwszym dialogu Ryszarda III. Z Anną, gdzie trumna męża w jednejże chwili świadkiem przekleństw i żałoby a po chwili zaręczyn, uwieńczonych szatańskim śmiechem Ryszarda! Lady Makbet nie jest tak przerażająca, i za tę scenę baby mogłyby ubić Williama, jak ongi Orfeusza….

Oto znów uśmiech despoty, znaczący uśmiech Richelieu’go [4] i pełen napuszoności Ludwika XIV. [5] – Nikt tak nie oddał pogardy rzeczy ziemskich, jak Delaroche, w obumarłym uśmiechu Maryi Antoniny, idącej na rusztowanie [6][7].

We Francyi, gdzie kobiety odgrywały podobną rolę w społeczeństwie jak uśmiech na twarzy człowieka, a woda w parku, ma on, jako jedna z tajemnic ich wdzięku swoją niepospolitą charakterystykę, czuły a raczej rozumiały

  1. Przypis własny Wikiźródeł Rachel Félix - patrz artykuł w Wikipedii.
  2. Przypis własny Wikiźródeł Adelaide Ristori - patrz artykuł w Wikipedii.
  3. Przypis własny Wikiźródeł Bogumił Dawison - patrz artykuł w angielskiej Wikipedii.
  4. Przypis własny Wikiźródeł  Ponieważ autor nie wymienia portretu ani autora, zerknijmy do Wikimedia Commons.
  5. Przypis własny Wikiźródeł Ponieważ autor nie wymienia obrazu ani artysty, zerknijmy do Wikimedia Commons.
  6. Ze sztychu.
  7. Przypis własny Wikiźródeł Kopia obrazu Paula Delaroche Maria Antonina przed trybunałem rewolucyjnym autorstwa Alphonse François w Wikimedia Commons.