— No, tak — przerwał profesor — ale na scenie ona udaje tylko, że np. podaje właśnie te narzędzia których trzeba, a u mnie musi podać naprawdę, i to z błyskawiczną szybkością, te a nie inne.
— To znaczy poprostu, że ma poczucie stylu, i rozumie, że w pańskiej trupie trzeba grać realistycznie; ale tak samo, ręczę, umiałaby panu podawać narzędzia w stylu ekspresjonistycznym.
— Być może, ale wtedy by pacjenta djabli wzięli — rozśmiał się profesor.
Oto, zdaje mi się, przyczyny, dla których i teatr nie umiera tracąc raz po raz swoje najlepsze siły kobiece, i świetne aktorki nie usychają, odcięte od teatru.
A jak cudownie wchodzą w swoje nowe role! Byłem niedawno w większem towarzystwie; przy kolacji, o kilka miejsc dalej, dolatuje mnie taki urywek zdania:
— Nie, jak mamę kocham! Co ten pan Stefan wygaduje! Powiada, że można kochać i zdradzić... To już, doprawdy...
Było to powiedziane tak melodyjnym głosem, tak niepokalaną dykcją, że mimowoli spojrzałem w tę stronę, aby zobaczyć kto tak ładnie mówi. Była to jedna z naszych najświetniejszych „dezerterek”, która w czasie swojej karjery teatralnej zdradziła conajmniej jakich stu dwudziestu mężczyzn, oczywiście na scenie.
Strona:PL Tadeusz Boy-Żeleński - Marzenie i pysk.djvu/177
Ta strona została uwierzytelniona.
1923.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/23/PL_Tadeusz_Boy-%C5%BBele%C5%84ski_-_Marzenie_i_pysk.djvu/page177-1024px-PL_Tadeusz_Boy-%C5%BBele%C5%84ski_-_Marzenie_i_pysk.djvu.jpg)