Strona:PL Sue - Siedem grzechów głównych.djvu/807

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została przepisana.

    łem poświęceniem i gorliwością spełnisz posłannictwo, które ci poruczam.
    — Wasza Cesarska Wysokość może zupełnie na mnie polegać.
    — Wiem o tem, ale i o tem także wiem, że otrząsnąwszy się z pierwszego odurzenia, i nie będąc powściągany swojem uszanowaniem i posłuszeństwem dla mnie, hrabia Franciszek starać się pewnie będzie w podróży swojej usunąć się z pod twego dozoru i bądź co bądź powrócić do Paryża. Gdyby miało nastąpić to nieszczęście, pamiętaj pan, że cały mój gniew spadłby wtedy na ciebie.
    — Jestem pewien, że nie zasłużę bynajmniej na wyrzuty Waszej Cesarskiej Wysokości.
    — Spodziewam się, mój panie. Zresztą, nie zaniedbaj pisać do mnie dwa razy dziennie dopóty, póki nie dostaniesz się do granicy.
    — Wykonam niezawodnie ten rozkaz Waszej Cesarskiej Wysokości.
    — Skoro się dostaniesz w granice prowincyj nadreńskich, oddasz tę depeszę władzy wojskowej.
    — Rozumiem.
    — Przybywszy do celu podróży, uwiadomisz mnie pan o tem, i otrzymasz wtedy ode mnie nowe rozkazy.
    W tej chwili, usłyszawszy, że ktoś lekko zapukał do drzwi, książę rzekł do majora:
    — Zobacz pan, kto tam jest.
    Tu drugi adjutant oddał list majorowi, mówiąc do niego pocichu:
    — Poseł meksykański złożył mi ten list do Jego Cesarskiej Wysokości.
    I adjutant wyszedł.
    Major złożył list arcyksięciu, uprzedziwszy go zarazem od kogo pochodzi.
    — Zalecam ci powtórnie, majorze, jak największą baczność — dodał arcyksiążę, kładąc odebrany list przy