Ta strona została uwierzytelniona.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/54/PL_Maria_Konopnicka_-_O_krasnoludkach_i_o_sierotce_Marysi_512a.png/450px-PL_Maria_Konopnicka_-_O_krasnoludkach_i_o_sierotce_Marysi_512a.png)
![T](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/c/c3/PL_Maria_Konopnicka_-_O_krasnoludkach_i_o_sierotce_Marysi_initial_512b.png/140px-PL_Maria_Konopnicka_-_O_krasnoludkach_i_o_sierotce_Marysi_initial_512b.png)
V.
Tymczasem księżyc wybłysnął na niebie, i ślicznem, srebrnem światłem rozjaśnił drożynę. Drożyną szła Marysia, aż biała w miesięcznym blasku, wznosząc główkę ku niebu, a chudemi rączynami mocno ściskając końce fartuszka, z którego sterczały gałązki jodłowe, nakrywające biednego chomika. Szła śpiesznie, bo to i owo trzeba było jeszcze obrządzić w chacie przed nocą, a idąc rozmyślała, czy mówić o chomiku Wojtusiowi i Kubie, czy nie mówić?
Lecz gdy się tak wahała w sobie, coś jakby zaszeptało tuż przy niej:
— Nie, nie! Chłopcom mówić nie trzeba! Jeszczeby wygrzebali chomika! Dobre chłopaki, prawda, ale ich zawsze do figlów ciągnie. Lepiej nie mówić, nie!