ków, których zawartość zmieniała się nawet stopniowo z biegiem wojny.
I tak przez zielony krzyż oznaczano pociski zawierające środki duszące (przeważnie Perstoff czyli superpalit); przez błękitny krzyż pociski ze środkami drażniącemi (przedewszystkiem sternitami); przez żółty krzyż ze środkami posiadającemi właściwości długotrwałego działania, więc zwykle napełnione iperytem z temi lub innemi domieszkami.
Chemiczne środki bojowe powstałe już po skończeniu wojny, ale posiadające takie właściwości, które tworzą z nich prawdopodobny oręż przyszłości, wyróżniono gwiazdką * umieszczoną przed nazwą.
Acetonitril CN3 CN. 257
Bezbarwny płyn z eterycznym zapachem, p. w. 81, 4°; p. t. — 41° St. w. ś. 6/M3
Aconitum 263. Tojad. Cały szereg gatunków tojadu, z których najlepiej znany jest błękitny tojad Aconitum Napellus. Spotyka się w górach środkowej Europy. Wszystkie te rośliny zawierają alkaloidy podobne do akonityny (Z Ac. Napellus) C34H47NO11, jednej z trucizn najmocniejszych ze znanych wogóle. Dawka bezwzględnie śmiertelna dla człowieka od 0,003, dla konia 0,004.
* Adamsyt P. francuska nazwa maskująca = chlorek fenilarsazyny = dwufenyloamino chloroarsyna Dr. St. 211, 220, 223.
Akonityna 263. Szereg bardzo do siebie podobnych alkaloidów z rozmaitych gatunków Aconitum, mianowicie: A. Napellus, A. Lycoctonum, A. ferox, A. chasmanthum, A. spicatum i A Fischeri. Są wszystkie one połączeniami zasadniczego ugrupowania C21H29NO5 lub C21H27NO4, z kilku ugrupowaniami metoksylowemi O, CH i organicznemi kwasami. Najczynniejszą trucizną jest pseudakonityna z Aconitum ferox (Azja środkowa).
Akroleina P. CH2:CH. COH.
93, 94. 125, 176, 178, 182, 198, 207, 209, 210. Aldehyd akrylowy. Papite (francuska nazwa maskująca).
P. w. 52°,4; d. 1,3; d/p 1,9. Rozpuszcza się w wodzie w stosunku 1:2. D.; Dr. d. g.; Dr. d. d.; Dr. L.; T. o.; G. w. 0,001/M3, G. n. 0,025/M3; St. w. ś. 0,25/M3 (królik). St. a. ś. 0,5/M3 (pies, królik, świnka morska) F. 16.X.
Aldehyd akrylowy p. Akroleina.
Aldehyd krotonowy CH3.CH: CH.COH 182, 198.
Płyn rozpuszczalny w wodzie o żrącym zapachu; p. w. 104°. Proponowany w r. 1916 we Francji.
Strona:PL Lindeman-Toksykologja chemicznych środków bojowych.djvu/319
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/7/7d/PL_Lindeman-Toksykologja_chemicznych_%C5%9Brodk%C3%B3w_bojowych.djvu/page319-1024px-PL_Lindeman-Toksykologja_chemicznych_%C5%9Brodk%C3%B3w_bojowych.djvu.jpg)