Strona:PL Kazimierz Gliński - Bajki (1912).djvu/164

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    — I zaklęła mnie w żabę — ciągnęła piękna pani — rozkazując za grzech mój, grzech samobójstwa, dotąd siedzieć w powłoce jej brzydkiej, dopóki ktoś mnie bardzo, bardzo nie pokocha. Ty pokochałeś mnie, Jasiu! ty jeden, jedyny wypowiedziałeś zbawcze słowo: »kocham!« Po tylu latach, po tylu latach pokuty, słodkiem »luli« uśpię dziś synka mojego.
    I dnia tego, wieczorem, zachwiała się kolebeczka przy słodkim śpiewie matczynym.