Na zamek z trudnością wpuszczano, ale Boner klucz miał od furty każdego czasu.
W izbie sypialnej króla postrzegł światło, równie jak w komnatach starej pani, około których na galeryach przemykały się kobiety i służba. Około króla starego już nikogo nie było z Rady, kapelan tylko, starych dworzan kilku i doktor Polak.
Zygmunt zabierał się do spoczynku.
Boner chcący się dowiedzieć coś, nikogo nie znalazł w pustych antykamerach nad drzemiącego na ławce, na kiju swym spartego Stańczyka, który gdy nie błaznował, do ascety i filozofa podobniejszym był niż do trefnisia.
Podskarbi zbliżył się do niego.
— Czołem! — rzekł.
— Hę? — odparł stary. — Jeżeli wy mnie czołem, a czemże ja wam się pokłonię?
Rozśmiał się Boner.
— Co słychać u was? — spytał.
— Zawsze jedno — począł trefniś — od lat wielu nic innego nie słyszę, jeno narzekanie.
— Dziwicie się temu — rzekł Boner.
— Dziwię się — zawołał Stańczyk — bo za głupca mam, kto gdy go słuchać nie chcą, jedno klekce zawsze i próżno gębę studzi.
Boner popatrzał na zastygłego jakby, ze spuszczoną głową siedzącego starca.
Strona:PL Józef Ignacy Kraszewski-Dwie królowe Tom III.djvu/030
Wygląd
Ta strona została uwierzytelniona.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/9/9e/PL_J%C3%B3zef_Ignacy_Kraszewski-Dwie_kr%C3%B3lowe_Tom_III.djvu/page30-675px-PL_J%C3%B3zef_Ignacy_Kraszewski-Dwie_kr%C3%B3lowe_Tom_III.djvu.jpg)