BARTNICKI. A ja ci mówię, co wiem napewno.
ŻABUSIA. Co wiesz napewno?
BARTNICKI. To, że moja biedna siostra jest nieszczęśliwą przez dwoje nikczemnych ludzi, którzy jej życie zatruli.
ŻABUSIA. A!...
BARTNICKI. Tak!... tak!... ty tego nawet zrozumieć nie możesz, bo ty jesteś dobre i poczciwe dziecko, ty nie wiesz nawet, jakiego rodzaju nikczemne, panie tego, kobiety chodzą po Bożym świecie (zrywa się). I pomyśleć, że to ja, panie tego, ratowałem tych dwoje szubrawców i wyprowadziłem tego pana z bramy pod rękę.
ŻABUSIA (kurcząc się instynktownie). Cóż ma twoja siostra do całej historji Maniewiczowej z tym panem?
BARTNICKI. Co ma? co ma?... A wiesz ty, kto jest ten błazen, którego nam twoja pani Maniewicz na balkon wyrzuciła?... To narzeczony Mani...
ŻABUSIA. O!...
BARTNICKI. Tak, ten narzeczony, którego nam miała wreszcie przedstawić i który miał się z nią ożenić!... I ta wymalowana nikczemnica romansowała z nim tymczasem, sprowa-
Strona:PL Gabriela Zapolska - Utwory dramatyczne T. VII.djvu/68
Ta strona została skorygowana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3c/PL_Gabriela_Zapolska_-_Utwory_dramatyczne_T._VII.djvu/page68-1024px-PL_Gabriela_Zapolska_-_Utwory_dramatyczne_T._VII.djvu.jpg)