Strona:PL Eustachy Iwanowski-Pielgrzymka do Ziemi Świętej odbyta w roku 1863.djvu/397

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.

miejscowych i okolicznych ludów. Za czasów wnuka jego króla Judzkiego Achaza, król syryjski Raasson zawojował port i półwysep. Odtąd Synai należał do różnych cudzoziemskich narodów; do Nabatéjczyków, do Greków, Macedończyków, i Rzymian. Chwała Boża ustąpiła z téj góry na długie wieki.

Synai chrześcijański.
Od r. 33 do 300.

Wedle Pawła apostoła Synaiski półwysep osiedlody był przez potomków Izmaela, syna Abrahamowego i Agary. Mieszkańców półwyspu zwano Agarganie, synowie Agary. Zostawali pod zwierzchnością prefekta jerozolimskiego rzymskiego. Wozili żydów na uroczystość paschalną do Jerozolimy. Mieli stosunki ciągłe z Jerozolimą, jako miejscem pobytu głównego rządcy swego. Przywozili tam różne towary, jednak religii chrześcijańskiéj nie przyjęli w piérwszych wiekach. Na półwyspie Synajskim piérwsi się zjawili chrześcijanie z niższego Egiptu, od prześladowania się ukrywając za czasów Decyusza (250 r.). W ich liczbie był zgrzybiały już biskup ksiądz Cheremon. O tém mamy świadectwo Eusebii (Hist. Eclesia. L. VI. c. 42.).

Od roku 300 do 527.

Roku 307 za czasów poniesionego przez Kościół św. męczeństwa za panowania Dyoklecyana, cudownie zostało przeniesione ciało św. Katarzyny Aleksandryjskiéj, męczenniczki, i położone ręką anielską na szczycie saméj góry, która odtąd zowie się górą św. Katarzyny. Wkrótce potém ustanowione było biskupstwo na półwyspie Synajskim, w mieście Faran. Imię piérwszego biskupa jest nieznane. Poświę-