Strona:PL Ajschylos - Prometeusz skowany.djvu/13

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Przez Zeusa znienawidzon i przez wszystkie bogi,
Co złotych jego zamków przestępują progi —
Za miłość ku ludziom go zmógł!
Ach, ach, co słyszę znowu? Jakby ptaków lot!
Od skrzydeł falujących drży powietrze wkrąg!
Ach, jakikolwiek zjawi się tu miot,
Nowych to dla mnie trwóg
I nowych źródło mąk.

(na skrzydlatych wozach zjawia się od strony morza CHÓR
OCEANID[1])

CHÓR OCEANID:
Nie lękaj się niczego! Przyjacielski huf
Ciężkiem brzemieniem słów
Zdołał przekonać rodzica
I w chyżym pędzie do twych przybiegł skał;
Wiatr szybkolotny ku tobie mnie gnał.
Szczęk młota w mój podziemny przecisnął się dom —
W tej swojej grozie
Z przerażonego lica
Starł mi dziewiczy srom:[2]
Bosa w skrzydlatym pomknęłam tu wozie.
PROMETEUSZ: O jej! O jej!
Tetydy płodnej córy
I ojca Oceana,
Co wszystkie ziemskie lądy
Niestrudzonemi opasuje prądy,
Na los mój spojrzyjcie ponury:
Z przepastnej pustoszy tej
Opoka wyrasta krzesana,
A na niej przyjaciel wasz
Spełnia — ach, w jakie pety
Straszne ujęty! —
Niepożądaną straż!

  1. chór Oceanid. — Oceanidy, córki tytana Oceanosa; im gleba zawdzięcza swą urodzajność, rolnik — bogactwo. Liczba ich była nieokreślona, wspominano je zawsze w liczbie mnogiej. Jako córki tytana i jako boginie łagodne i dobrotliwe, przychodzą pocieszyć tytana Prometeusza w jego nieszczęściu. Przybywają na skrzydlatym wozie.
  2. z przerażonego lica starł mi dziewiczy srom.— Grecy uważali, że dziewicy nie przystoi opuszczać domu i rozmawiać z mężczyznami.