Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
W półcieniu pierś olbrzymią
Podnoszą widma gór,
Nocnemi mgłami dymią,
Wdziewają płaszcze chmur —
I wiążą swoje skrzydła,
Podarty kryjąc stok;
Jak senne malowidła
Powoli toną w mrok.
Wieczoru blask niepewny
Oświetla obraz ten...
Ludzie w zadumie rzewnéj
Gonią piękności sen.
![](//upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/66/Adam_Asnyk_grafika_8.png/40px-Adam_Asnyk_grafika_8.png)