Strona:Maria Pawlikowska-Jasnorzewska - Pocałunki.djvu/17

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


NARCYZ

Nad sadzawką oprawną w modre rozmaryny
klęczałem, zapatrzony w moją twarz młodzieńczą,
by się w niej doszukać przyczyny,
czemu mnie nie kochają i za co mnie męczą?




MIŁOŚĆ

Nie widziałam cię już od miesiąca.
I nic. Jestem może bledsza,
trochę śpiąca, trochę bardziej milcząca,
lecz widać można żyć bez powietrza!




ANIOŁ I JAKÓB

Jak Jakób z Aniołem tak ja z tem wspomnieniem
mocuję się nadaremnie,
bo ono silniejsze odemnie
i słodkie nieskończenie...