Zgołacać, dok. Zgołocić; ogołacać, gołym czynić; pozbawiać czego, obdzierać z czego; opuszczać, opróżniać.
Zgołocieć, stać ś. gołym, być ogołoconym, być obdartym, być hołyszem, golcem.
Zgon, śmierć, skon; upadek, zguba; zganianie, miejsce zganiania bydła; ostatnia toń, na którą niewód zaciągają.
Zgoniciel, Zganiacz, ten, który spędza, zgania.
Zgonić — p. nied. Zganiać.
Zgoniny (-in), cząstki słomy i kłosów, główki kąkolu, strączki groszku, zganiane miotłą przed wianiem zboża; wosk czarny, który zostaje w ulach po wybraniu miodu.
Zgonnik, handlarz trzody chlewnej.
Zgonny, odnoszący ś. do zgonienia, dający ś. zegnać; odnoszący ś. do zgonu; śmiertelny, zgubny, fatalny.
Zgorszenie, rzecz. od Zgorszyć; słowa gorszące, zły przykład; człowiek, którego zgorszono; niezadowolenie, oburzenie z powodu czyichś złych postępków a. bezwstydnych słów.
Zgorszony, którego zgorszono; który ś. zgorszył; oburzony.
Zgorszyciel, człowiek, który gorszy.
Zgorszyć — p. nied. Zgarszać.
Zgorzeć, spalić ś., spłonąć, pogorzeć.
Zgorzel, Zgorzelina, zniszczenie tkanki a. jakiego narządu wskutek ustania krążenia krwi w naczyniach włoskowatych, gangrena.
Zgorzelina, Zgorzelizna, Zgorzelisko, zgliszcze, pogorzelisko; stos gorejący; smak czegoś spalonego, spalenizna; zapał, ogień, płomień; gangrena, zgorzel; strup, strupek po oparzeniu, miejsce opalone na ciele.
Zgorzelinowy, Zgorzeliznowy, odnoszący ś. do zgorzeliny.
Zgorzelizna — p. Zgorzelina.
Zgorzeń, rana wielka gnijąca i cuchnąca, zjawiająca ś. najczęściej u dzieci na twarzy.
Zgorzknąć — p. Zgorzknieć.
Zgorzkniały, który zgorzkniał; przen. pełen goryczy, rozgoryczony, zniechęcony do życia, nie mający wiary w nic.
Zgorzknieć, Zgorzknąć, stać ś. gorzkim, przejść goryczą; przen., utracić wiarę we wszystko, stać ś. tetrykiem, zniechęconym do życia.
Zgospodarować, zmarnować przez złą gospodarkę; gospodarując zarobić, zyskać.
Zgotować, zrobić, aby coś było gotowe, przysposobić, nagotować, przygotować; zamierzyć coś złego względem kogo; o potrawie: przyrządzić, ugotować, uwarzyć.
Zgrabiać, dok. Zgrabić; grabiami zgarniać, zsuwać na jedno miejsce; grabić, zagarniać, rabować ze wszystkich stron.
Zgrabiały, który zgrabiał, odrętwiały, zesztywniały.
Zgrabiciel, ten, który co zgrabia.
Zgrabić — p. nied. Zgrabiać.
Zgrabieć, zdrętwieć, zesztywnieć.
Zgrabki (-bek i — bków), cząstki słomy, kłosów i t. p., oddzielające ś. od ziarna podczas młócenia; resztki kłosów pozostałe na polu po zżęciu.
Zgrabnie, przysł. ze zgrabnością, zwińcie, zręcznie, układnie, z wdziękiem, wdzięcznie, szykownie.
Zgrabność, ruchy zgrabne, zręczność, zwinność, układność, wdzięk; piękna, umierna budowa ciała.
Zgrabny, łatwy do zgrabienia; zręczny, zwinny; układny, wdzięczny, elegancki, szykowny; pięknie, umiernie zbudowany, przystojny;
Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 3.djvu/605
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/a/a0/M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu/page605-1024px-M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_3.djvu.jpg)