Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/867

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Szczupły, chudy, cienki, wysmukły; mały, drobny, ciasny, wązki; w niewielkiej ilości będący, nieliczny.

Szczur, zwierzę ssące z rzędu gryzoni z rodziny myszy (fig.); wyglądasz jak s. z mąki = blady, mizerny; s. wodny — p. Nornica; s. Faraona — p. Szczurnik; s. Eneasza — p. Dydelf.

Szczurczy, odnoszący ś. do szczura, właściwy szczurowi.

Szczurek, mały szczur.

Szczurkować, szperać, myszkować.

Szczurnik, zwierzę ssące drapieżne z rodziny wiwer, szczur Faraona: ichneumon (fig).

Szczurołap, gatuek psa, chwytającego szczury; człowiek, umiejący wyprowadzać szczury z budynków.

Szczurowaty, podobny do szczura.

Szczurzy, dotyczący szczura; cienki, chudy.

Szczurzyć, naśladować, nastroszyć, nastoperczyć ś.; s. uszy, nastawiać je, nasłuchiwać.

Szczutek, uderzenie palcem, który ś. uprzednio zgina i opiera o drugi palec, a potym nagle rozpręża, psztyk, psztyczek.

Szczutkować, dawać szczutka; przen., przymawiać komu, przymówrki czynić.

Szczwacz, dojeżdżacz, szczujący psy na polowaniu.

Szczwać, polować z chartami, gonić z chartami zwierzynę.

Szczwalnia, miejsce, gdzie szczuje ś. zwierzynę; miejsce, gdzie wprawia ś. psy w gonienie zwierzyny.

Szczwanić, być ostrożnym, chytrym, nie dać ś. oszukać.

Szczwany, ten, którego szczwano; s. lis = człowiek, doświadczony życiowo, chytry, przebiegły.

Szczwół, roślina z rodziny baldaszkowatych (fig.).

Szczycić, zaszczycać, czynić szczytnym, zaszyt przynosić, uświetniać, zdobić, przybierać świetnie, okazale; s. ś., chełpić ś., pysznić ś., chwalić ś.; być dumnym z czego, słynąć, być z czego głośnym; mieć co, jako główną, chwalebną zaletę.

Szczygieł, ptak wróblowaty śpiewający, stożkodzioby, z rodziny łuszczaków (fig.).

Szczygiełek, mały szczygieł.

Szczygli, odnoszący ś. do szczygła, właściwy szczygłowi.

Szczyglica, samiczka szczygła.

Szczyglikp. Szczygiełek.

Szczykacz, pijak, opój.

Szczykać, dok. Szczknąć, Szczyknąć; urywać delikatnie, końcami palców skubać, zrywać, s. wódkę = łykać, golić, trąbić; zszywać tymczasowo kilku ściegami.

Szczyknąćp. nied. Szczykać.

Szczyny (-yn), uryna, mocz.

Szczyp, ryba koścista skrzelowata, brzuchopłetwa łososiowata (fig.).

Szczypa, kawałek sosnowego, smolnego drewna do podpalania ognia — p. Szczapa.

Szczypacz, ten, który szczypie kogo; obmówca, oszczerca; człowiek, który przygania, przycina, dokucza komu słowami, przymówki czyni, złośliwiec, zgryźliwiec.

Szczypać, dok. Szezypnąć; ująwszy końcami palców, ściskać, a po-