Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/860

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


nego, drzazga; chudy, jak s. = bardzo chudy.

Szczapowe drzewo = w szczapach, połupane na szczapy.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Szczaw.png

Szczaw, roślina warzywna z rodziny rdestowatych (fig.).

Szczawa, woda, przesycona kwasem węglowym; i s. żelazista.

Szczawian, związek solnych związków, w którego skład wchodzą kwas szczawiowy i jakabądź zasada.

Szczawica, motyl nocny z rodziny sówek.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Szczawik.png

Szczawik, roślina z rodziny szczawikowatych (fig.).

Szczawikowate, rodzina roślin dwuliściennych.

Szczawikowy, odnoszący ś. do szczawiku (rośliny); sól s-a = szczawian.

Szczawiowy, odnoszący ś. do szczawiu, ze szczawiu zrobiony.

Szczawiówka, motyl nocny z rodziny wieczernic.

Szcząt, Szczęt, okruch, ułamek, resztka, odrobina, pozostała po czym: do s-u, ze s-em = ze wszystkim, całkiem, zupełnie, do cna.

Szczątek, zdr. od Szcząt; s-ki = resztki pozostałe; zwłoki.

Szczątkowy, pozostały jako szczątek, będący w zaniku, jeszcze nie rozwinięty; resztkowy.

Szczebel, nm., każdy z drążków poprzecznych u drabiny; przen., stopień w hierarchji: urzędniczej, towarzyskiej, naukowej, społecznej i t. p.

Szczebelek, nm., mały szczebel.

Szczebiot, u ptaków: szczebiotanie, świegotanie, świegot, świergot; u dzieci, u młodych kobiet: mowa pieszczotliwa; paplanie, gadanina, plotki; plotkarz, papla, pleciuch, pleciuga.

Szczebiotać, o ptakach: świegotać, świergotać; o dzieciach, o młodych kobietach: mówić pieszczotliwie; paplać, pleść, gadać.

Szczebiotka, dziecko a. młoda kobieta, mile szczebiocząca; plotkarka, papla.

Szczebiotliwie, przysł., szczebiocząc miłym głosem.

Szczebiotliwość, upodobanie do mówienia dużo, do plotkarstwa, gadatliwość; mowa pieszczotliwa.

Szczebiotliwy, o ptaku: mający głos miły, świegocący; gadatliwy, wielomówny, plotkarski.

Szczeblik, nm.p. Szczebelek.

Szczeblikowiak, motyl z podrzędu miernikowców, z rodziny rośliniaków.

Szczeblisty, nm., obfitujący w szczeble, opatrzony szczeblami.

Szczeblować, nm., wdzierać ś.; wstępować na coraz to wyższe szczeble, podnosić ś.; wywyższać ś., iść w górę.

Szczebrzuch, sprzęt domowy, grat, naczynie; grot, ostrze strzały a. oszczepu.

Szczeciasty, obfitujący w szczeć, podobny do szczeci.

Szczeciep. Szczeć.

Szczecina, twarda, stercząca sierść na niektórych zwierzętach, np. na dziku, na świni i t. p.; wogóle twarde, sterczące włosy: ma włosy na głowie, jak s.

Szczeciniarz, handlujący szczeciną.

Szczeciniasty, obrosły szczeciną, podobny do szczeciny.

Szczecinka, drobna szczecina, jeden włos szczeciny.

Szczecinoszy, pokryty szczeciną.

Szczecinowate, rośliny z rzędu skupieńców o kielichu utworzonym ze szczecinek.

Szczecinowaty, podobny do szczeciny.

Szczeciówka, robak z gromady