Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/836

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


sność, swoje mienie; stać twardo przy s-em = upierać ś. przy swoich żądaniach, warunkach; pop, czart s-e, a chłop s-e = każdy po swojemu mówi a. czyni; już zaczyna s-e = figle, psoty, psikusy, a. zaczyna czynić a. mówić wedle swego nałogu; zwróćmy do s-go = do naszej sprawy; dokonać s-go, postawić na s-im = dopiąć celu; masz za swoje! = dobrze ci tak!, słuszna dostała ci ś. kara; dostało mu ś. za s-e = został ukarany; pilnuj swego nosa = nie wtrącaj ś. do innych; wychodzić na s-em = nie tracić, mieć zysk w interesie; chcę mu oddać za s-e = zemścić ś. na nim, odpłacić mu; przychodzić do s-go = zyskiwać, cieszyć ś. powodzeniem; rzecz., człowiek swój, swojak, rodak; dobrze żyć między s-mi = w ojczyźnie; w stronach rodzinnych; hetman pośpieszył królowi na pomoc z garstką swoich = to jest żołnierzy; stronnik, partyzant, członek tejże partji, frakcji, koterji; przyjaciel, zaufany, powiernik, poplecznik.

Swywolap. Swawola.

Swywolnyp. Swawolny.

Sybarycki, gr., zniewieściały, gnuśny, miękki, pełen rozkoszy; rozpustny.

Sybaryta, gr., człowiek prowadzący życie miękkie i zniewieściałe, zamiłowany w zbytkach i rozkoszach, niewieściuch, pieszczoch.

Sybarytyzm, gr., życie właściwe sybarytom, upływające wśród zbytków i rozkoszy.

Syberyna, tęga, gruba tkanina wełniana, ale gatunku lepszego.

Syberyt, minerał: gatunek turmalinu.

Sybilińskie, gr., księgi = zbiór przepowiedni, których w ciężkich czasach radzili ś. dawni Rzymianie.

Sybilista, gr., człowiek, studjujący księgi sybillińskie

Sybilizm, gr., wiara w księgi sybilińskie, studja nad księgami sybillińskiemi.

Sybilla, u starożytnych: prorokini, wróżbiarka.

Sybir, Syberja; być skazanym na Syberię, na wygnanie, na deportację na Syberję.

Sybirak, mieszkaniec Sybiru cz. Syberji = przestępca polityczny, osiedlony na Sybirze; człowiek, który był na wygnaniu w Sybirze.

Sycenie, czynienie sytym, nasycanie; napajanie czego czym; wyrabianie miodu pitnego.

Sycera, rodzaj trunku upajającego na Wschodzie.

Sycić, czynić sytym, nasycać, zaspokajać czyj głód, karmić do syta; zadowalać do sytości, dostatecznie napawać, pozwolić komu doznawać w dostatecznej mierze; miód pitny wyrabiać z przaśnego; s. ś., najadać ś. do syta, zaspokajać głód; zadowalać ś., nasycać ś., napawać ś. dostatecznie.

Syciuchny, Syciutki, całkiem syty.

Sycony, ten którego sycono: miód pitny.

Sycylijskie nieszpory = powstanie Sycylijczyków r. 1282 przeciw Francuzom, których wyrżnęli podczas nieszporów; przen., powstanie, bunt w połączeniu z rzezią.

Sycyljanka, pieśń i taniec pasterzy sycylijskich w takcie 6/8.

Syczący, który syczy; w gram., spółgłoski s-e: c, ć, cz; dz, dź, dż; s, ś, sz; z, ż, ź; rz.

Syczeć, Sykać, dok. Syknąć; wydawać syk, to jest jakby przeciągając spółgłoskę s.; ksykać, świstać, świszczeć, gwizdać; wydawać swoje niezadowolenie przez i sykanie, sarkać; już samowar s-y = już woda w nim zaczyna ś. gotować.