wlokąc ś., czołgać ś. pomykać — p. Suwać ś.
Sunięcie, rzecz., od Sunąć; w szachach, w warcabach: posunięcie, ruch, cug.
Sunna, arab., księga, zawierająca zbiór podań o Mahomecie i dogmatów, podanych przez niego do wiary, a spisanych po jego śmierci, czczona obok Koranu jako Księga święta przez Sunnitów.
Sunnita, gr., mahometanin uznający Sunnę za księgę świętą.
Śuńka, zdr. od Suka.
Supeł, wypukłość w miejscu, gdzie coś, np. sznur, nić, wstążka, jest związane, węzeł.
Supełek, mały supeł; ciągnąć s-ki = powierzać wybór losowi przez ciągnienie rożków np. chustki, z których jeden jest związany w supełek.
Superabundacja, łć., nadniar, zbytek obfitości, przepełnienie, przeładowanie.
Superarbiter, łć., rozjemca, sędzia polubowny, rozstrzygający niezgodne zdanie arbitrów.
Superata, łć., przewyżka.
Superdywidenda, łć., udział w zysku, stanowiący przewyżkę ponad dywidendę stale określoną i gwarantowaną.
Superfetacja, łć., zajście w ciążę powtórne, przed ustaniem ciąży poprzedniej; rzecz zbyteczna.
Superfinowy, fr., przedni, wyższego gatunku; przemyślny.
Superfluencja, łć., nadmiar, zbytek, obfitość.
Superfosfaty, fr., nadfosforany wapnia, używane jako nawóz sztuczny, zawierający kwas fosforowy w postaci łatwo rozpuszczalnej.
Superidealny, łć., niezmiernie idealny.
Superimpregnacja, łć. — p. Superfetacja.
Superindukty, łć., nadzwyczajne podatki dodatkowe.
Superintendent, łć., w Kościele ewangielickim: duchowny, przełożony nad kościołami okręgu kościelnego.
Superintendentowa, Superintendentka, łć., żona superintendenta.
Superintendentura, łć., urząd superintendenta; obwód kraju, podlegający władzy superintendenta.
Superjor, łć., przełożony w klasztorze.
Superjorat, łć., urząd superjora.
Superjorka, łć., przełożona w klasztorze.
Superlatyw, łć., w gram., stopień najwyższy w stopniowaniu przymiotników i przysłówków.
Superlatywy, łć., przymiotniki w najwyższych stopniach, określające najwyższy zachwyt, najwyższe oburzenie i t. p.
Supernaturalizm, łć., wiara w interwencję istoty nadludzkiej w sprawach ziemskich, wiara w objawienie.
Supernaturalny, łć., nadnaturalny, nadprzyrodzony.
Superpozycja, łć., pozycja wyższa, położenie wyższe, nad czym; przełożeństwo, zwierzchnictwo.
Superracjonalizm, łć., uznawanie za przechodzące rozum ludzki takich zjawisk, które nie dadzą ś. objaśnić za pomocą praw przyrody, poznanych dotąd.
Superrewizja, łć., dodatkowa rewizja sprawdzająca; przy poborze do wojska sprawdzenie stanu zdrowia i budowy ciała popisowych.
Supersedować, łć., zrzec ś. czego, zrezygnować.
Superskrypcja, łć., napis.
Superstycja, łć., przesąd, zabobon.
Supertara, to, co ś. potrąca z wagi towaru ponad tarę, skutkiem złego opakowania i wynikłych stąd ubytków (wyschnięcia, wysypania ś. i t. p.).
Superwesta, galowa kamizela
