Przejdź do zawartości

Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/816

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Ta strona została przepisana.

 Stugłów, w Grecji starożytnej: ofiara ze stu zwierząt, hekatomba.

 Stugramowy, ważący sto gramów.

 Stugrodny, Stugrody — p. Stogrodny.

 Stuimienny, Stoimienny, mający sto imion, sto nazw.

 Stujenodniowy, trwający sto jeden dni.

 Stujęzyczny, Stojęzyczny, mający jakby sto języków; przen., donośny, rozgłośny, szeroko ś. rozchodzący.

 Stuk, stukanie; stuknięcie, kołatanie, odgłos stukania.

 Stuk!, Sztuk!, wykrz., naśladujący lekkie uderzanie, puk! puk!

 Stukać, dok. Stuknąć; uderzać w co z łoskotem, kołatać, pukać głośno; bić, tętnić: serce mi s-a; s. ś., uderzać, kołatać; robić hałas, kołatać ś., chodzić z łoskotem; uderzać kieliszkiem o kieliszek przed wypiciem trunku na znak wzajemnej życzliwości.

 Stukanina, ciągłe stukanie, kołatanie, pukanie, stukot.

 Stukawka — p. Plesymetr.

 Stukilometrowy, mający sto kilometrów długości.

 Stuknąć — p. nied. Stukać.

 Stukolorowy, stobarwny.

 Stukolumnowy — p. Stokolumnowy.

 Stukomnatny — p. Stokomnatny.

 Stukonny, odnoszący ś. do stu koni, zaprzężony w sto koni, mający siłę stu koni.

 Stukot, stukanie, stukanina, pukanina, odgłos stukania.

 Stukotać, stukać ustawicznie, raz po raz.

 Stukułka, pewna gra hazardowna w karty.

 Stulać, dok. Stulić; kulić, składać, zwierać, ściskać, ściągać, zaciskać, zasklepiać, zamykać; podwijać pod siebie, kurczyć, podkulać; s. oczy = mrużyć; stul gębę!, stul pysk! = zamilcz!; s. ś., ściskać ś., zwierać ś., kurczyć ś., zamykać ś., zwijać ś.; oczy mi ś. s-ają = kleją ś., męczą ś., chce mi ś. spać.

 Stulecie, okres stu lat, wiek; setna rocznica; jubileusz stuletni.

 Stulejka, zwężenie napletka, niemożność odchylenia go; zwężenie powieki.

 Stuletni, Stoletni, mający sto lat wieku; trwający sto lat; przypadający co sto lat; przypadający po stu latach: jubileusz s.

 Stuletnik, człowiek mający sto lat wieku.

 Stulić — p. nied. Stulać.

 Stuliny, u Rusinów ciasto weselne.

 Stulistny, Stoliściowy, składający ś. ze stu liści: róża s.

 Stulisz, roślina z rodziny krzyżowych; rzodkiewnik (fig.).

 Stuła, łć., część obrzędowego ubioru kapłańskiego, rodzaj długiej i niezbyt szerokiej wstęgi, wyrobionej z tej samej materji, co ornat, a wdziewanej na szyję (fig.).

 Stułbia, zwierzę jamochłonne z rodziny stułbiowatych (fig.).

 Stułbiopławy, rodzaj zwierząt jamochłonnych.

 Stułbiowaty, mający kształt stułbi; s-e = rodzina zwierząt jamochłonnych.

 Stułebny, Stułbisty, mający jakby sto łbów, stugłowy.

 Stułokciowy, Stołokciowy, długi na sto łokci.

 Stumanić, wprowadzić w błąd przez tumanienie, oszukać.

 Stumarkowy — p. Stomarkowy.

 Stumarkówka — p. Stomarkówka.