Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/665

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Selenostat, gr., przyrząd do obserwacji księżyca.

Selenotropizm, gr., wpływ światła księżycowego na ruch niektórych roślin.

Seler, fr., roślina warzywna z rodziny baldaszkowych (fig.).

Selerówka, fr., gatunek wódki słodkiej.

Selfaktor, ang., przyrząd samoprzędący, samoprząśnica.

Self-help, ang., samopomoc, pomoc własna.

Selwasy, hind., nazwa wielkich obszarów, porosłych lasami, w Ameryce Południowej na południu rzeki Amazonki (fig.).

Seledec, Sełedeć, ukr.p. Osełedec.

Semafor, gr., pierwotnie nazwa optycznego telegrafu na wybrzeżach Francji, który oznajmiał o przybyciu i ruchach okrętów na pełnym morzu, później połączony z siecią telegraficzną stanowi komunikację z okrętami na pełnym morzu; służy także jako stacja meteorologiczna i daje ostrzegające sygnały burzowe; przyrząd sygnałowy optyczny na kolejach (fig.).

Semazja, gr., znaki, zapowiadające jakie zdarzenie, jakieś zjawisko.

Semazjologja, gr., w językoznawstwie: nauka o znaczeniu wyrazów.

Semejografja, gr., sztuka pisania znakami, umiejętność szybkiego notowania; sztuka przenoszenia tonów na papier; pisanie nut.

Semestr, łć., 6-cio miesięczny okres czasu, półrocze, zwłaszcza półroczny kurs w wyższych zakładach naukowych.

Semestralny, łć., półroczny.

Semicki, odnoszący ś. do Semitów, właściwy Semitom; s-e narody — p. Semici; s-e języki = arabski, hebrajski, fenicki, aramejski (syryjski i chaldejski), asyryjsko-babiloński.

Semihistoryczny, łć., nawpółhistoryczny.

Seminarjum, łć., zakład naukowy dla kształcenia duchownych; s. nauczycielskie = zakład, przygotowujący nauczycieli i nauczycielki szkół początkowych; zajęcia praktyczne przy uniwersytecie.

Seminaryjny, Seminaryjski, łć., odnoszący ś do seminarjum.

Seminarzysta, łć., uczeń, wychowaniec seminarjum.

Seminizm, łć., pogląd fizjologiczny, podług którego obie płcie mają nasienie, wywierające wpływ na płodzenie.

Semita, łć., członek jednego ze szczepów wschodnich plemienia kaukaskiego: Żydów, Arabów, Syryjczyków (nazwa od Sema, syna Noego); w języku potocznym nazwa, dawana wyłącznie Żydom.

Semityzm, łć., sprzyjanie Żydom.

Semjografja, gr., stenografja.

Semjotyka, Semjologja, gr., część medycyny, zajmująca ś. obserwowaniem objawów organizmu człowieka żyjącego, w celu wyciągnięcia wniosków o stanie zdrowia lub choroby tegoż organizmu.

Semnologja, gr., mowa uroczysta, w tonie uroczystym.

Sen. skr.p. Senjor.

Sen, stan człowieka śpiącego, spanie: zabierać ś. do snu, zbudzić ś. ze snu; s. lekki, twardy, niespokojny, przerywany; śpiewać komu do snu, kołysać kogo do snu = usypiać, śpiewając, kołysząc; wybić ś. ze snu = nie móc więcej