Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/613

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Rumianica, roślina z rodziny ogórecznikowatych, lotowy korzeń.

Rumianiuchny, Rumianiutki, Rumianiuteńki, bardzo rumiany.

Rumiano, przysł., w rumianym kolorze.

Rumianość, kolor rumiany, różowy; cera czerstwa, zdrowa.

Rumiany, czerwonawy, różowy, zarumieniony, przypieczony, przyrumieniony, przysmażony; przen., czerstwy, świeży, zdrowy.

Rumiel, roślina z rodziny złożonych.

Rumienić, czynić rumianym, różowić, czerwienić; rumieńcem oblewać, różować; przysmażać, przypiekać; r. ś., nabierać rumianości, okrywać ś. kolorem różowym; oblewać ś. rumieńcem, czerwienić ś., piec raczka a. raka, dostawać kolorów; przysmażać ś., przypiekać ś.; przen., wstydzić ś. za siebie a. za kogo, żenować ś.; ukazywać ś. w barwie różowej.

Rumienidło, kosmetyk do malowania na twarzy sztucznych rumieńców, ruż.

Rumieniec, rumiana barwa na twarzy, rumianość twarzy, kolory, wypieki; różowa plama na owocu; dostać r-ów = zaczerwienić ś., sponsowieć, spiec raczka; nabrać r-ów = nabrać czerstwej, zdrowej cery; r. chorobliwy = wypieki gorączkowe na twarzy.

Rumieniećp. Rumienić ś.

Rumień, choroba skórna, rumian.

Rumieńczyk, zdr. od Rumieniec.

Ruminacja, łć., przeżuwanie.

Rumny, pełen gruzów, rumowisk, pełen okruchów skalnych.

Rumor, łć., hałas, zgiełk, wrzawa; rozruch; zamieszanie, zamęt.

Rumot, roraot, stuk, trzask, hałas, zapadanie; rzeczy połamane.

Rumować, uprzątać, oczyszczać, usuwać co; plondrować, grabić, rabować; stukać, hałasować; r. ś., wyprowadzać ś., usuwać ś.

Rumowica, roślina z gromady paprotników.

Rumowiep. Rumowisko.

Rumowisko, Rumowie, zwaliska, rozwaliny, ruiny; kupa gruzów, odłamków muru; kupa okruchów skalnych.

Rumówka, ziemia zruszona, usypana ręką ludzką; sól kopalniana w kawałkach.

Rumsztyk, pieczeń wołowa z grzbietu.

Runa, nm.p. Runy.

Runąć, upaść z hałasem, zwalić ś. całym ciężarem, gruchnąć, grzmotnąć, obalić ś., wywrócić ś., upaść, w niwecz ś. obrócić; huknąć, trzasnąć, rozlec ś., zagrzmieć.

Rundlauf, nm.p. Kołobieg.

Rundrajza, nm., bilet kolejowy okólny, dający prawo zatrzymywania ś. przez czas dłuższy w różnych miejscowościach i powrotu do miejsca wyjazdu kolejami a. parowcami.

Runicki, Runiczny, nm., odnoszący ś. do runów; napisany runami.

Runięć, kiełkując, okrywać ziemię runią; o zbożu: puszczać kiełki. rosnąć.

Runo, skóra owcza, pokryta wełną, sama wełna owcza; złote r. = wielka kar jera, wielki zysk pieniężny bez pracy; order złotego r-a = order, ustanowiony przez Filipa Dobrego, księcia burgundzkiego, w roku 1429, przedstawiający złotego baranka, przywieszonego na wstędze (fig.).

Runolog, nm., uczony znawca run, badacz run.

Runy, nm., Runiczne pismo, prastare pismo, używane niegdyś przez Giermanów, Skandynawów i Słowian (fig.).