Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/40

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


uroczyście, dumnie, z przesadną powagą; stąpać, iść z p-u = mierzonym krokiem zwolna iść, stąpać.

Partesowy, łć., z partesu (mówiący, chodzący), przesadnie poważny, pełen wymagań, etykietalny.

Partja, łć., część, oddział; oddział wojska, oddział powstańców; p. czego = pewna ilość czego (np. jakiego towaru); stronnictwo polityczne lub społeczne, dążące do wspólnego celu, odłam; w muz., część większej kompozycji, oddzielnie wypisane głosy każdego instrumentu lub każdego śpiewaka; w teatrze: rola; przebieg gry jakiej od początku do końca (p. szachów, bilardu); wykrzyk, oznaczający, że gra skończona; p. wista, winta, bridża = połowa robra; korzystne ożenienie ś. lub wyjście za mąż pod względem materjalnym lub moralnym; dobra p., zrobić dobrą p-ę = korzystnie wyjść za, mąż albo ożenić się.

Partner, fr., współgrający, współuczestnik gry, zabawy, rozmowy.

Partnerka, fr., forma żeńs. od Partner.

Partolić, partaczyć, robić co źle, fuszerować, pracować niedbale i nieumiejętnie.

Partolap. Partacz.

Party, napierający, wypierający; bóle p-e = przedporodowe.

Partycja, łć., zestawienie w jednej książce i w należytym porządku wszystkich głosów wokalnych i instrumentalnych jakiego utworu muzycznego.

Partycypant, łć., uczestnik.

Partycypować, łć., brać udział w czym, uczestniczyć, podzielać co.

Partyjka, łć., w grze: zdr. od Partja.

Partyjny, łć., mający na celu dobro lub zamiary partji, a nie dobro ogółu, stronniczy.

Partyka, czes., duża kromka, kawał, glon chleba.

Partykularny, łć., szczegółowy, osobny, wyłączny; nieurzędowry, prywatny.

Partykularyzm, łć., dążność poszczególnych części, złączonych w całość polityczną, do jaknajwiększej samodzielności; popieranie celów osobistych, nieuwzględnianie ogólnych; małostkowość.

Partykularyzować, łć., przedstawiać drobiazgowo, opowiadać a. opisywać ze wszelkiemi szczegółami, rozdrabniać.

Partykularz, łć., miejscowość, oddalona od centrów ruchu umysłowego i cywilizacyjnego, mała mieścina lub wioska, t. zw. kąt, zabity deskami od świata.

Partykularzysta, łć., zwolennik partykularyzmu.

Partykuła, łć., część mowy nieodmienna; cząstka.

Partytura, wł.p. Partycja.

Partyzana, fr., rodzaj halabardy, używanej przez żołnierzy pieszych w XVI i XVII wieku.

Partyzancki, fr., przym. od Partyzant; dotyczący stronnictwa lub partji, odnoszący ś. do partyzantki.

Partyzant, fr., członek, zwolennik danego stronnictwa; ochotnik w partyzantce, należący do t. zw. partji czyli oddziału podjazdowego.

Partyzantka, fr., wojna podjazdowa, prowadzona przez małe oddziały na własną rękę.

Paru...p. Paro...

Parwenjusz, fr., wzbogacony prostak, używający majątku ze śmieszną pychą, dorobkiewicz.

Parza, jadło dla psów i innych zwierząt domowych.

Parzenie, łączenie zwierząt w pary; naparzanie, mocne nagrzewanie, silne ogrzewanie czymś gorącym; p. ś., łączenie ś. zwierząt (samców z samicami).