Poinformować, uwiadomić o czym, udzielić wiadomości, wskazówek, nauczyć; p. ś., zebrać wiadomości o kim a. o czym, dowiedzieć ś. czym a. o kim = zasięgnąć informacji, języka.
Poinstygować, podniecić, pobudzić. podburzyć; oskarżyć.
Pointerpelować, zainterpelować wielu.
Pointrygować, porobić intrygi; zaintrygować wielu, zaciekawić.
Poirytować (się), podrażnić (ś.), rozgniewać (ś.), zirytować, wyprowadzić z równowagi.
Poisko, miejsce, gdzie zwierzęta swojskie a. dzikie gaszą zwykle pragnienie, wodopój.
Poiskrzyć, osypać iskrami (światła, rosy i t. p.); p. ś., pobłyszczeć jakby iskrami.
Pojagielloński, ten, który zdarzył ś. a. nastąpił po Jagiellonach.
Pojałowieć, stać ś. jałowemi, niepłodnemi, nieurodzajnemu
Pojarmarczny, Pojamarkowy, przypadający po jarmarku.
Pojaśniać, dok. Pojaśnić; nieco objaśniać, wyjaśniać, informować, udzielać wskazówek.
Pojaśnieć, rozjaśnić ś., stać ś. jaśniejszym; p-ało = pogoda stała ś. jaśniejszą, wypogodziło ś.
Pojaw, pojawienie, zjawienie, zjawisko, przejaw, objaw: oznaka, zapowiedź, przepowiednia.
Pojawiać ś., dok. Pojawić ś.; zjawiać ś., przejawiać ś., jawnie ś. pokazywać; wychodzić na jaw, dawać ś. zauważyć.
Pojawka, roślina z rodziny mirtowatych.
Pojazd, powóz, ekwipaż, kolasa, kocz, faeton..
Pojąć, nied. Pojmować; zrozumieć; wziąć, ująć; p. żonę = ożenić ś.
Pojątrzyć, podrażnić, rozgniewać, poirytować, podjudzić.
Pojechać, udać ś. gdzie wozem lub innym środkiem lokomocyjnym, odjechać; p. wierzchem = na koniu; p. na dół = zsunąć ś.; p. w górę = posunąć ś. do góry.
Pojednać — p. nied. Pojednywać.
Pojednanie, pogodzenie, zgoda; p. ś., pogodzenie ś.
Pojednawca, ten, co godzi, przywodzi do pojednania, pośrednik, medjator; sędzia polubowny, arbiter, kompromisarz.
Pojednawczo, przysł., polubownie, drogą pojednania, godząco, z umiarkowaniem.
Pojednawczy, godzący, zgodny, prowadzący do pojednania, do zgody; skłonny do pojednania, polubowny; sąd p. = polubowny, rozjemczy.
Pojednoczyć, zjednoczyć wiele osób a. przedmiotów.
Pojednywać, dok. Pojednać; godzić zwaśnionych, kłócących ś.; pojednać kogo z Bogiem = udzielić mu rozgrzeszenia (zwłaszcza w godzinie śmierci); p. ś., godzić ś. między sobą, przepraszać ś.; pojednać ś. z Bogiem = wyspowiadać ś., zwłaszcza w przewidywaniu rychłego zgonu.
Pojedynek, walka dwuch przeciwników, rozprawa honorowa: wyzwać na p., przyjąć p., stanąć do p-u; zginąć w p-u = być zabitym; stający do roboty rolnej z jednym koniem; p-iem, w p-kę, przysł., pojedynczo, jeden za drugim, po jednemu.
Pojedynka, strzelba z jedną lufą, jednorurka, nie dubeltówka; dorożka zaprzężona w jednego konia, jednokonka.
Pojedynkować ś., bić ś., potykać ś. w pojedynku, odbywać pojedynek.
Pojedynkowicz, Pojedynkarz, lubiący pojedynkować ś., pojedynkujący ś. często; bijący ś. doskonale w pojedynkach.
Pojedyńczo, przysł. po jednemu, sam jeden, samemu.
Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 2.djvu/193
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/12/M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_2.djvu/page193-1024px-M._Arcta_s%C5%82ownik_ilustrowany_j%C4%99zyka_polskiego_-_Tom_2.djvu.jpg)