Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/76

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Blokada, nm., oblężenie portu; zamknięcie wejścia i wyjścia z portu przy pomocy floty.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Blokhauz.png

Blokhauz, nm., budynek czasowo ufortyfikowany do wypatrywania nieprzyjaciela; strażnica ufortyfikowana ze strzelnicami (fig.).

Blokować, oblegać, obsaczać, opasywać nieprzyjacielską fortecę lub port, przecinać komunikację jakiegoś miejsca z innemi.

Blond, fr., ndm., jasna barwa włosów.

Blondyn, fr., człowiek jasnowłosy.

Blondyna, fr., — p. Blondynka; cienka koronka z surowego jedwabiu.

Blondynka, kobieta jasnowłosa.

Blućp. Blwać.

Bluetka fr., drobnostka, fraszka dramatyczna.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Bluszcz.png

Bluszcz, roślina pnąca się, o liściach połyskujących twardawych (fig.).

Bluszczyk ziemny cz. Kurdybanek, roślina zielna o liściach woniejących i kwiatach fijołkowo-błękitnych.

Bluza, fr., wolna wierzchnia suknia męska kroju zbliżonego do koszuli; suknia kobieca wolno zrobiona krótka lub długa.

Bluzgać, Bluzgotać, tryskać, wytryskiwać; pleść, wygadywać brednie, głupstwa mówić.

Bluzka, sukienka wolna dziecinna; górne ubranie kobiece do stanu.

Bluźnić, wypowiadać zdanie przeciwne zasadom religji, powstawać przeciw religji, przeciw Bogu; B. rozumowi = mówić przeciwko rozsądkowi, mówić nielogicznie.

Bluźnierca, ten co bluźni, co lży religję.

Bluźnierczy, bluźnierski, przym., od Bluźnierca.

Bluźnierstwo, mówienie przeciw zasadom religji, lżenie, potwarz.

Blwać, Bluć, womitować, zrzucać, mieć ejekcję.

Blwociny, blp., plwociny, wymioty.

Błagać, pokornie prosić, modlić się o co, prosić usilnie.

Błagalny, upraszający, proszący, błagający: B. ofiara = ofiara w celu ubłagania, Msza Św.

Błahostka, rzecz błaha, małostka, fraszka, drobnostka, bagatela.

Błahy (lm. błazi), mało warty, drobnostkowy, lichy, mizerny, mało ważny, marny; wątły, słaby, ladajaki, mizerny; niepewny, wątpliwy.

Błam, nm., pewna ilość skórek jednego gatunku futra, zeszytych w kształt worka otwartego.

Bławat, nm., materja jedwabna zwłaszcza barwy błękitnej.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Bławatek.png

Bławatek, roślina o kwiatach błękitnych w zbożu rosnąca, chaber, modrak (fig.).

Bławatny, przym. od Bławat; towary bławatne = tkaniny, służące na ubrania różnokolorowe; sklep bławatny = mieszczący w sobie różnorodne różnokolorowe tkaniny (materjały na ubrania); kolor bławatny = modry, niebieski, błękitny, lazurowy.

Błazen, trefniś; śmieszek, żartowniś krotochwilny; klown (w cyrku), pajac; przen. mówiący i robiący same głupstwa, głupiec; prow. smarkacz, dzieciak, młokos.