Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/588

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


jące najwyższą władzę państwostwową od 1792 do 1795).

Konwencjonalizm, Konwencjonalność, łć., ścisłe stosowanie ś. do konwenansów, do przyjętych form towarzyskich.

Konwencjonalny, łć., powszechnie przyjęty, zwyczajowy, przestrzegający utartych zwyczajów; oparty na umowie; k-a kara = kara, zgóry umówiona za niedotrzymanie umowy.

Konwencjonista, fr., członek konwencji francuskiej z r. 1792.

Konwencyjny, łć., wynikający z konwencji, z umowy; podług stopy (wartości) przyjętej przez komisję monetarną.

Konwenjencja, fr.p. Konwenans.

Konwenjować, fr., zgadzać się w czym, przypadać do gustu, być odpowiednim.

Konwent, łć., zgromadzenie, narada, stowarzyszenie: klasztor; zakon — p. Konwencja.

Konwentual, fr., członek konwentu, zakonnik, mnich.

Konwergiencja, łć., zbieżność, dążenie dwu a. wielu linji do jednego punktu.

Konwers, łć., laik zakonny, braciszek.

Konwersacja, łć., rozmowa potoczna.

Konwersacyjny, przym. od Konwersacja; k. język = sposób mówienia potoczny, jakiego używają w rozmowach towarzyskich ludzie dobrze wychowani.

Konwersja, łć., zamiana długu państwowego (lub jakiej instytucji) na inny, np. wyżej oprocentowanego na niżej a. wyżej oprocentowany, krótkoterminowego na długoterminowy; zamiana jednego zobowiązania pieniężnego na drugie z innym terminem; nawrócenie się z jednej wiary na inną; w logice: odwrócenie sądu.

Konwerska, łć., zakonnica z mniejszemi ślubami, używana w klasztorze do niższych posług.

Konwersować, łć., rozmawiać.

Konwertować, łć., robić konwersję, zamieniać.

Konwertyta, łć., nowowierca, nawrócony.

Konwia, nm.p. Konew.

Konwikcja, przekonanie, pewność, dowiedzenie winy.

Konwikt, łć., szkoła ze wspólnym mieszkaniem uczniów.

Konwiktor, łć., uczeń, mieszkający w konwikcie.

Konwinkować, łć., przekonywać, dowodzić.

Konwisarstwo, nm., przemysł zajmujący ś. odlewaniem i obrabianiem wyrobów z cyny.

Konwisarz, nm., odlewający wyroby z cyny; rzemieślnik lejący dzwony, rusznice, działa; ludwisarz, puszkarz.

Konwojować, fr., prowadzić pod konwojem.

Konwokacja, łć., zwołanie; w Anglji zgromadzenie duchowieństwa, zwoływane przez arcybiskupa.

Konwokacyjny, łć., przym. od Konwokacja; sejm k. a. Konwokacja, w dawnej Polsce sejm podczas bezkrólewia zwoływany przez prymasa dla załatwienia spraw pilnych.

Konwoluta, łć., koperta, używana w aptekach do zawijania proszków dzielonych.

Konwój, fr., oddział zbrojny do strzeżenia w drodze podróżnych, więźniów albo rzeczy przewożonych, eskorta, straż, orszak.

Konwulsja, łć., choroba, objawiająca się nagłym i mimowolnym skurczem mięśni, gwałtownemi, niejednostajnemi ruchami, oraz utratą przytomności;drgawka, kurcz, spazm.

Konwulsyjny, łć., kurczowy, nagły, niespokojny, gwałtowny.