Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/544

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


padka, spust; już k. zapadła = stało się, już po wszystkim; trzymać ś. a. wieszać ś. pańskiej k-i = opierać swój byt na łasce pana; siedzieć za k-ą = w więzieniu.

Klamor, łć., krzyk, wrzask.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Klamra.png

Klamra, nm., żelazo, zagięte hakowato w obu końcach, do spajania drzewa a. ścian, ankra, belka spajająca wiązanie, zwora; antaba; sprzączka; zapinka, agrafa (fig.); nawias kanciasty [ ] (zdr. Klamerka).

Klamrować, nm., spajać klamrami, ankrować.

Klan, celt., w Szkocji pokolenie, ród; wsie i miasta danego rodu.

Klangor, łć., głos żórawia.

Klanowy, celt., przym. od Klan; k. ustrój społeczny = ustrój, polegający na podziale społeczeństwa na klasy, rządzone każde przez swego naczelnika i zarazem wodza wojowników klanu.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Klapa.png

Klapa, nm., pokrywa, zamykająca otwór; wentyl w dętych instrumentach, przez którego podniesienie ton ś. zmienia; k. bezpieczeństwa = klapa, otwierająca ś. automatycznie, aby wypuścić nadmiar gazu lub pary (fig.); część blatu stołu, opuszczająca ś. na zawiasach; wyłoga u surduta; żart., niepowodzenie (zrobić k-pę), nieudanie ś., bankructwo (zdr. Klapka, Klapeczka).

Klapać, trzaskać, uderzać czemś płaskiem, klaskać, klepać dłonią; człapać; szczękać zębami, klekotać; padać bezwładnie, siadać ociężale; przen., paplać, pleść.

Klapak, w myśl. młoda kaczka, nie umiejąca jeszcze dobrze latać.

Klapanka, klapsy, bicie ręką; zabawa dziecięca, połączona z klapsami po rękach.

Klapeczka, nm., zdr. od Klapa.

Klapiasty, obwisły jak klapa.

Klapka, nm., zdr. od Klapa; kawałek skóry przymocowanej do kijka dla zabijania much; płatek ucha.

Klapnąć, nied. Klapać; wydać głos, uderzając czymś płaskim; uderzyć, trzasnąć, plasnąć, chlasnąć, k. po ręku = dać klapsa; k. po twarzy = uderzyć w twarz; k. zębami = zaszczękać, szczęknąć; upaść, paść bezwładnie; siąść, opaść, ochlapnęć; żart. umrzeć.

Klaps, nm., raz, uderzenie ręką na płask.

Klapsnąćp. Klapnąć.

Klapsydra, gr.p. Klepsydra.

Klapsztos, w grze w bilard: uderzenie kijem bili u dołu z szybkim usunięciem kija.

Klapzdra, twarz ogromna: rozlazła, niechlujna kobieta, flądra.

Klarendon, fr., gatunek pisma drukarskiego, mało cieniowanego.

Klarnecista, wł., grający na klarnecie.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Klarnet.png

Klarnet, wł., dęty drewniany instrument muzyczny z munsztukiem i klapkami (fig.).

Klarować, łć., oczyszczać (płyny); czyścić; wyjaśniać rzecz zawiłą; k. ś., przychodzić do porządku; wypogadzać ś.

Klarownica, łć., łyżka z dziurkami do klarowania cukru gotowanego.

Klarowny, łć., czysty, przezroczysty, jasny, ustały.

Klarówka, łć., w cukr., cukier żółty oczyszczony na biały.

Klaryfikacja, łć., czynność oczyszczania, wyjaśnienie, rozjaśnienie.

Klaryska, fr., zakonnica reguły św. Klary z Assyżu.

Klasa, łć., stan w społeczeństwie; sfera; w hist. natural., gromada pokrewnych osobników lub przedmiotów; stopień gradacji pod względem wartości; oddziały ucz-