Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/525

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Kartoflówka, Kartoflanka, nm., wódka siwucha, pędzona z kartofli.

Kartograf, gr., rysownik map gieograficznych.

Kartografja, gr., sztuka kreślenia map gieograficznych.

Kartogram, gr., graficzne przedstawienie danych statystycznych przy pomocy zabarwionych powierzchni a. linji.

Kartomancja, gr., wróżenie z kart.

Karton, fr., projekt obrazu, zrobiony na grubym papierze; gruby piękny papier rysunkowy, brystol; rodzaj tektury, używanej do robót introligatorskich; pudełko z tektury; kartka przedrukowana, mająca zastąpić w książce mylną.

Kartonaż, fr., wyrób z tektury, np. pudło, lekka oprawa książki w tekturę.

Kartonować, fr., oprawiać w tekturę i w papier.

Kartować, gr., karty do gry mieszać, tasować, robić; knować, knuć, układać, planować, obmyślać.

Kartun, nm., gęsta gładka tkanina bawełniana na ubiory kobiece, perkal.

Kartusz, fr., nabój, ładunek; pas myśliwski z ładunkami; ładownica; ramki ozdobne przy tytułach, na mapach, herbach i t. d.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Kartuz.png

Kartuz, Kartuzjanin, łć., mnich zakonu św. Brunona (fig.).

Kartuzja, łć., klasztor Kartuzów.

Kartuzjanka, łć., gatunek likieru; szartreza.

Karuk, ang., klej rybi.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Karuzel.png

Karuzel, fr., dawne konne igrzyska rycerskie; urządzenie do zabawy, składające ś. z koła, obracającego się na pionowej osi, z siedzeniami lub drewnianemi końmi na obwodzie (fig.).

Karw, wół stary, leniwy; przen., człowiek leniwy, stary; gbur.

Karwasz, węg., naramiennik metalowy, nagolennik, wyłoga; krótka szabla.

Karwatka, suknia krótka, bez poły, z prostego sukna; podkład płócienny, muślinowy a. z innej materji pod relikwiarz; długi kaftan.

Kary, tur., czarny (o maści konia).

Karyp. Kara (wóz na śmiecie).

Karygodny, godzien kary, zasługujący na karę.

Karyka, łć., rośl. melonowiec.

Karykatura, wł., przesadne czegoś przedstawienie, celem ośmieszenia; wizerunek czyjś w postaci dziwacznej i śmiesznej rzecz, tak źle zrobiona, że śmiech wzbudza swoim widokiem; potworek, dziwoląg.

Karykaturalność, łć., przesada w przedstawianiu śmieszności.

Karykaturalny, wł., potworny, dziwaczny.

Karykaturować, wł., wystawiać co w piśmie, rysunku, rzeźbie w sposób śmieszny, dziwaczny; parodjować.

Karykaturzysta, wł., rysownik karykatur.

Karykiel, nm., lekki powozik na jednego konia, koczyk.

Karyljon, fr., gra dzwonów, odgłos wielu dzwonów bijących w pewien takt, muzyka dzwonów.

Karystja, łć., bieda, nędza, niedostatek.

Karzeł, nm., istota nienaturalnie małego wzrostu, drobnej budowy ciała; przen., człowiek małego ducha, małych zdolności; drzewko karłowate (owocowe lub dla kwiatów hodowane); karlik.

Karzełek, zdr. od. Karzeł; zwierzę ssące z rzędu małpozwierzów: karlik małouszek.