Strona:M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - Tom 1.djvu/277

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


Dżentelmański, Dżentelmeński, ang., przym. od Dżentelman.

Dżentelmaństwo, Dżentelmenerja, blm. honorowość w postępowaniu; poczucie honoru właściwe dżentelmanowi.

Dżentelmenerjap. Dżentelmaństwo.

Dżet (zdr. Dżecik), ang., gagat, bursztyn czarny a. węgiel brunatny polerowany, używany na ozdoby; paciorek a. paciorki z węgla brunatnego.

Dżetowy, zrobiony z dżetu.

Dżgać, Dżgnąćp. Żgnąć.

Dżiudżitsu, jap. rodzaj gimnastyki japońskiej, zapaśnictwo japońskie, polegające na ubezwładnieniu przeciwnika.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Dżokej.png

Dżokiej, Żokiej, masztalerz, foryś, ujeżdżacz; jeździec, dosiadający konia na wyścigach (fig.).

Dżokiejka, Żokiejka, czapeczka okrągła z daszkiem, używana przez dżokiejów.

Dżokiej-klub (-u), blm. stowarzyszenie i lokal stowarzyszenia miłośników wyścigów konnych, a. wioślarstwa; rodzaj mocnych perfum.

Dżokiejski, Żokiejski, właściwy dżokiejowi.

Dżon-Bull, żart. Anglik.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Dżonka.png

Dżonka, chins. rzeczny statek chiński żaglowy (fig.).

Dżuma, tur.,, niebezpieczna choroba, powodująca obrzmienie gruczołów i zakażanie krwi; zaraza morowa, mór, pomór.

Dżungla, Dżongla, hind., błotnista wyspa w ujściu rzek zwrotnikowych, porosła nieprzebytym lasem, najczęściej utworzonym z bambusów; bagnista przestrzeń takąż gęstwiną pokryta.

M. Arcta słownik ilustrowany języka polskiego - ilustracja do hasła Dżygetaj.png

Dżygetaj, tur. gatunek osła dzikiego, kułan (fig.).

Dżygitówka, gimnastyczne ćwiczenia na koniu, wykonywane przez kozaków kubańskich.

Dżyhad, arab., nawracanie orężem na mahometanizm, wojna święta przeciw nie-mahometanom.

Dżyn, ang., rodzaj wódki jałowcowej.

Dżyngoizm, Jingoizm, ang., szowinizm anglo-saski w Anglji oraz w Stanach Zjednoczonych Ameryki Północnej.

E


E, piąta litera w alfabecie; samogłoska podniebienna; w języku polskim niema wyrazów zaczynających się od E, prawie wszystkie są pochodzenia obcego; w muz., trzeci stopień tonacji C major; nazwa tonacji a. gamy majorowej i minorowej; e...! (wykrzyknik) oznacza powątpiewanie, obojętność, lekceważenie, zniecierpliwienie, żal, niezadowolenie.

Ebenisterja, fr., stolarstwo meblowe artystyczne.

Eblis, arab., zły duch u mahometanów.

Ebonit, ang. edebon = heban; w chem. jeden z przetworów otrzymywanych przez wulkaniza-