Strona:M. Arcta Słownik Staropolski.djvu/0115

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.

ny na Węgrzech; rozbójnik, opryszek, łotr; lokaj po węgiersku ubrany; dozorca; gajowy.

Hajdukować, pełnić służbę hajduka.

Hajer (niem.), górnik.

Hajn, hajno, hajnu, hajnok, oto tam, oto tu, tutaj.

Hajtman (niem. Hauptmann), hetman, dowódzca.

Hajw, hajwo, p. Haw.

Hak w znacz. 1) fortel, podstęp; 2) p. Hakownica; 3) rodzaj tortur; 4) miara ziemi: dwudziesta część morgi; 5) mielizna, ławica piasku podwodna; skała podwodna; 6) niebezpieczeństwo, opały.

Hakownica, akownica, dawna strzelba bez bagnetu, zapalana lontem; arkabuz.

Haksamnit, aksamit.

Hala, pastwisko w górach.

Hala! co?! jak?! dalejże! naprzód! hejże!

Halabarda, halabart, halabarta, helbarta (niem. Hellebarte), półsiekierze, grot z siekierą, osadzona na drzewcu, broń do kłócia i cięcia.

Halabardnik, halabardzista, halabartnik, człowiek, uzbrojony w halabardę.

Halabartonoszy, uzbrojony w halabardę.

Halać, bełkotać.

Halawa (ukr.), 1) miejsca niezadrzewione; 1) wielka, odkryta zatoka jeziora.

Halaspas, uczta, życie wesołe.

Halba (niem.), półkwarty.

Halcbant, p. Halsbant.

Hale, łąki górskie.

Halebarda, p. Halabarda.

Halebartnik, p. Halabardnik.

Haljer, p. Eljer.

Halkać, przebierać albo ważyć w ręku.

Halkować (tur. halka, koło), kołować, krążyć statkiem po wodzie

Halmem (węg. halmaz: kupa), dostatkiem, wbród.

Halny, górski.

Halsbant (niem.), naszyjnik.

Halstuch, halstuk, halsztuch, halsztuk, krawat.