Strona:Lenin-Państwo i rewolucja.djvu/036

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    lizmu“ do interesów nie tylko „swojej“ narodowo burżuazji, lecz do „swego“ państwa mianowicie, ponieważ większość tak nazw. wielkich mocarstw oddawna eksploatuje i ujarzmia cały szereg drobnych i słabych narodowości. A wojna imperjalistyczna jest właśnie wojną o podział i rozdział tego rodzaju łupu.
    Walka o oswobodzenie mas pracujących z pod wpływu burżuazji wogóle, burżuazji imperialistycznej w szczególności, jest niemożliwą bez walki z oportunistycznymi przesądami co do „państwa“.
    Rozważamy naprzód naukę Marksa i Engelsa o państwie, zatrzymując się szczegółowo na zapomnianych lub podległych skażeniu oportunistycznemu częściach tej nauki. Rozbieramy następnie specjalnie głównego przedstawiciela tych skażeń, Karola Kautsky‘ego, najwięcej znanego drugiej Międzynarodówki wodza (1889—1914), który poniósł takie nędzne bankructwo w czasie obecnej wojny. Podsumujemy w końcu najważniejsze wnioski z doświadczeń rosyjskich rewolucji 1905 i zwłascza 1917 roku. Ta rewolucja z 1917 r. kończy, zdaje się, obecnie pierwszą strefę swego rozwoju, ale cała ta rewolucja wogóle może być pojętą tylko jako jedno z ogniw w łańcuchu rewolucji proletarjackich, wywołanych przez wojnę imperjalistyczną. Kwestja o stosunku rewolucji socjalistycznej proletarjatu do państwa zyskuje w ten sposób nietylko na znaczeniu praktycznie-politycznym, ale staje się pełną życia sprawą o wyjaśnienie masom tego, co one winny będą robić dla swego wyzwolenia od jarzma kapitału — w czasie najbliższym.

    Sierpień. 1917 r.