Strona:Kazimierz Przerwa-Tetmajer - Erotyki.djvu/50

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


jak szlak, którędy snują się łabędzie,
twojemu sercu moje się podściela.

Niechaj zostanie na zawsze, na wszędzie,
pamięć choć jednej, choć najkrótszej chwili,
kiedy się dusza tak ku duszy chyli,
że ich już istność ziemska nie rozdziela —

jak szlak, którędy snują się łabędzie,
twojemu sercu moje się podściela.