też potem i myśmy ruszyli w drogę. — Rais sprowadził ze sobą z domu dla Marah Durimeh łagodnego muła. Natomiast Hamawandowie nie wszyscy mogli jechać, gdyż nie mieliśmy poddostatkiem koni. Wprawdzie mieli nadzieję, iż będą mogli przywłaszczyć sobie wierzchowce owych dwunastu Dawuhdijehów, wysłanych na zwiady, a którzy rano przejechali obok nas i prawdopodobnie zostali ujęci przez Hamawandów. Gdy zapytałem, jakie będą na przyszłość panowały stosunki między obu plemionami, Jamir odrzekł, iż, jego zdaniem, powinien nastąpić szczęśliwy powrót Hamawandów i Dawuhdijehów do domostw, gdyż nie przelano przecie krwi. Żałował tylko, że podróż jego była daremna odnośnie co do rany chłopca. Wówczas matka Khudyra przypomniała sobie lekarstwo, o którem wzmiankowałem. Podałem im szczegółowy opis sposobu przyrządzenia i zmieszania roślin sukatan, dabahh i kurat, dzięki którym osiągnięto rzeczywiście pożądamy skutek. Kto bowiem przybędzie w tamtejsze okolice, może się z łatwością przekonać, na jakiego cieleśnie i duchowo zdrowego młodzieńca wyrósł mały Khudyr.
O Jamirze, jego ojcu, muszę, niestety, powiedzieć, iż błogosławieństwo Marah Durimeh nie sprawdziło się na nim. Dalsze jego losy są powszechnie znane, wobec czego wspomnę