wolność, ale osada pracowała wesoło i energicznie, bo niezadługo spodziéwała się ujrzéć kraj rodzinny. Po miesiącu takiéj mozolnéj i niebezpiecznéj żeglugi, wśród któréj nieraz osada stała już nad przepaścią zagłady, okręt wydostał się na pełne, otwarte morze. Było to na wysokości wyspy Jean-Mayen. Około 25 czerwca, przyjaciele nasi spotkali dwa okręty, które zmierzały ku północy, na połów fok i wielorybów. Po miesiącu znowu Nieustraszony wypłynął już z morza polarnego.
W dniu 16 sierpnia przed oczami naszych podróżników ukazał się port Dunkierki. Powitano ich sygnałowemi wystrzałami z lądu, a cała ludność portowa zgromadziła się na ich przyjęcie na brzegu. Wkrótce dzielni marynarze mogli się rzucić w objęcia swoich przyjaciół. Sędziwy proboszcz przycisnął do serca Ludwika i Maryą, a dwie msze święte w dniach następnych, jedna za duszę Jana Cornbutte, a druga na uproszenie błogosławieństwa dla dwojga młodych, poprzedziły uroczysty obrządek ślubny, łączący nazawsze serca, tak silnie związane przez wspólne cierpienia i nieszczęścia.
Strona:Juliusz Verne-Zima pośród lodów.djvu/167
Ta strona została uwierzytelniona.
KONIEC.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/48/Juliusz_Verne-Zima_po%C5%9Br%C3%B3d_lod%C3%B3w.djvu/page167-1024px-Juliusz_Verne-Zima_po%C5%9Br%C3%B3d_lod%C3%B3w.djvu.jpg)