Strona:Jerzy Byron-powieści poetyckie.pdf/65

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


A jej rumieniec chorowita krasa,
Która na trupich licach nie zagasa;

95 
Ostatni odbłysk zachodnich promieni,

Co się wokoło ruiny czerwieni;
Ostatnie czucie, co żegna nadzieję,
Iskra niebieska, która dotąd tleje,
Lecz już swej miłej ziemi nie rozgrzeje.

100 
Ojczyzno mężów nieśmiertelnej chwały!

Każda dolina, każdy wierzch twej skały,
Jakże pamiętne! Bo każde z nich było
Kolebką swobód lub sławy mogiłą!
Arko potęgi! Dziś, czyliż tak mało,

105 
Czyż tylko tyle po tobie zostało?

Wstań, niewolniku podły, wstań na chwilę
Powiedz: ten wąwóz czy nie Termopile?[1]
Ty, z duchów orlich wyrodzony płazie,
Na Leonida gnieżdżący się głazie,

110 
Przypomnij, nazwij tych opok wyżyny,

Zatokę, wyspy: — wyspy Salaminy![2]
Powstań! Te dawne, zapomniane boje
Odnów i przywłaszcz: to dziedzictwo twoje!
Z popiołów przodków może wróg rozdmucha

115 
Iskrę, zarodek ich wielkiego ducha.

A kto z was w boju żywota dokona,
Wliczy swe imię pomiędzy imiona,

    grobu, ostatni, zachodzący promień wyrazu twarzy, złocista aureola (halo) unosząca się naokoło rozpadu, pożegnalny promyk czucia, które już odeszło«.

  1. w. 107. Termopile — wąwóz między pasmem gór Oeta a morzem, stanowiący dostęp do Grecji środkowej, wsławiony obroną przed Persami przez króla Sparty Leonidasa w r. 480 przed Chr.
  2. w. 111. Salamina — wyspa w zatoce ateńskiej, wsławiona zwycięstwem, odniesionem nad flotą perską przez flotę ateńską pod dowództwem Temistoklesa w r. 480 przed Chrystusem.