Strona:Jan Sygański - Historya Nabożeństwa do Najśw. Serca Jezusowego.djvu/46

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


w zamku swoim na wsi rozdawała pomiędzy lud obrazki Serca P. Jezusa[1]. Podobny los spotkał w Paryżu 1794 Wiktoryę de Saint-Luc[2] Włosy stają na głowie na samo wspomnienie, co się to podówczas działo w stolicy Francyi. Rozbestwiony motłoch zbudował coś niby nakształt ołtarza, umieścił na nim obraz przedstawiający Serce Boga-Człowieka, i jakby na uwieńczenie swej piekielnej orgii, śpiewał przed nim pewien rodzaj litanii, którą chyba sam duch bluźnierstwa ułożył[3].

Następujący fakt rzuci także nie mało światła na ówczesny przewrót we Francyi. W haniebnym procesie królowej Maryi Antoniny[4], wizerunek Serca Jezusowego był przyczyną oskarżenia jej o zdradę. Jeden z oskarżycieli królowej, nazwiskiem Hebert doniósł, że znalazł w jej książce obrazek, przedstawiający serce płomieniste, strzałą przeszyte z podpisem: Jesu mise-

  1. Dalgairns, Das heiligste Herz Jesu. Mainz 1862. Einleitung str. 44.
  2. Leben der ehrwürd. Magdalena Barat. T. II. str. 46, Regensburg 1884.
  3. Franciosi S. J. Notions doctrinales et pratiques sur la dévotion au S. Coeur de Jésus. Paris 1873. str. 35.
  4. Córka Maryi Teresy cesarzowej Austryi, małżonka Ludwika XVI.