Strona:Józef Birkenmajer - Poszumy Bajkału.djvu/143

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.


Są ludzie...

Są ludzie, których nikt nie pocieszał,
Kiedy im w duszy smutek wskrzesł —
A kiedy ból im dręczył duszę,
Nikt nie lał ponad nimi łez.

Ja czasem, gdy mnie nikt nie widzi
W samotne moje ciche dnie,
Leję nad losem takich ludzi
Cichą łzę...