tylko w nim umarł. Przy końcu tego jubileuszu, w tymże samym roku, był Kain zabity. Zawalił się był nad nim dom, w którym on mieszkał, i zginął on zabity przez kamienie. Zabił on Abla kamieniem, i od kamienia sam musiał poledz, według sprawiedliwego wyroku; ponieważ na niebieskiej tablicy praw jest powiedziano: narzędziem, którem człowiek zabije bliźniego swego, ma on i sam zostać zabitym; jako on zranił swego bliźniego, tak i sam ma zostać zraniony. W Jubileuszu dwudziestym piątym pojął sobie Noah żonę imieniem Emzarak, córkę Rakieli, córki swojej siostry, w 1-ym roku 5-go tygodnia. W roku 3-cim tegoż tygodnia zrodziła ona mu syna Sema, w 5-tym — syna Chama; w 1-ym roku 6-go tygodnia — syna Jafeta«. Przy porównaniu treści tego rozdziału (IV) z treścią rozdziału V. w Wielkiej Genezis dojdziemy, że główna różnica pomiędzy temi dwoma opowiadaniami polega na wprowadzeniu imion żon przedstawicieli dziesięciu pokoleń od Adama do Noego, na wykazaniu rodzinnego pochodzenia tych żon, oraz na oznaczeniu dat główniejszych wypadków w życiu tych patryarchów, lecz zawsze związanych tylko z życiem ich rodzinnem.
Od rozdziału V. rozpoczyna się w naszej Księdze opowiadanie równoległe do zawartego w rozdziałach VI—L Wielkiej Genesis, oraz I—XX Exodus, rozwinięte drobnymi szczegółami mitycznego charakteru, a głównie oparte na ścisłej chronologji. Na naszą uwagę głównie zasługują te ustępy w opowiadaniu, w których wchodzą szatani na scenę, oraz parę wzmianek, tyczących się piśmiennictwa, a raczej pomników dziejowych.
Szatani występują już w charakterze zawziętych nieprzyjaciół rodzaju ludzkiego, lecz jeszcze przyczyna ich wrogiego usposobienia i zawziętości nie jest wyjaśniona.
Oto pierwsze ukazanie się ich na scenie: w rozdziale X. czytamy: »W 3-cim tygodniu trzydziestego trzeciego Jubileuszu, rozpoczęły duchy nieczyste na złą drogę naprowadzać synów Noaha, by ich zwieść i zgubić. I synowie Noaha przyszli do swego ojca i opowiedzieli mu o tych duchach, które ich synów zwodzą, ogłupiają i zabijają. Noah począł się modlić do swego Boga... I nasz
Strona:Ignacy Radliński - Apokryfy judaistyczno-chrześcijańskie.djvu/182
Ta strona została przepisana.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/4/41/Ignacy_Radli%C5%84ski_-_Apokryfy_judaistyczno-chrze%C5%9Bcija%C5%84skie.djvu/page182-1009px-Ignacy_Radli%C5%84ski_-_Apokryfy_judaistyczno-chrze%C5%9Bcija%C5%84skie.djvu.jpg)