Strona:Henryk Sienkiewicz-Potop (1888) t.5.djvu/106

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została uwierzytelniona.

    szarpnął, oddarł w mgnieniu oka, zwinął ją w kłąb i przyciskając obu rękoma do piersi, począł wrzeszczeć w niebogłosy:

    — Mam, nie dam! Mam, nie dam!

    Ostatni, pozostali rajtarowie, rzucili się na niego z wściekłością, jeden pchnął go jeszcze przez chorągiew i przeszył mu ramię, lecz w tej chwili rozniesiono wszystkich na szablach w puch.

    Zaczem kilkanaście krwawych rąk wyciągnęło się ku chłopakowi.

    — Chorągiew, dawaj chorągiew! — poczęto wołać.

    Szandarowski poskoczył mu z pomocą.

    — Zaniechać go! On wziął w moich oczach, niech ją samemu kasztelanowi odda.

    — Jedzie kasztelan! jedzie!…. — ozwały się liczne głosy.

    Jakoż zdala ozwały się wojenne krzywuły i na drodze od strony grudzi ukazała się cała chorągiew, pędząca w skok ku plebanii. Byłato chorągiew laudańska; na jej czele jechał sam pan Czarniecki. Dobiegłszy, widząc, iż wszystko już skończone, wstrzymali konie; żołnierze Szandarowskiego poczęli się sypać ku nim.

    Poskoczył i Szandarowski z relacyą do kasztelana, tak zaś był spracowany, że z początku tchu złapać nie mógł, bo i dygotał jak w febrze i głos urywał mu się co chwila w gardzieli.

    — Sam król był… nie wiem… jeżeli uszedł…

    — Uszedł! uszedł! — ozwali się ci, którzy patrzyli na gonitwę.

    — Chorągiew wzięta!… Trupa moc!

    Czarniecki, nie rzekłszy ni słowa, posunął się z ko-