Strona:Geopolityka.pdf/133

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została skorygowana.


prezydencki, utożsamiając jego kandydaturę z opcją prozachodnią[1].
Tematyka relacji polsko-ukraińskich wróciła w kontekście stosunku Warszawy do Moskwy po wojnie rosyjsko-gruzińskiej w 2008 r. Lech Kaczyński aktywnie włączył się w czasie swojej prezydentury w poparcie dla aspiracji europejskich Ukrainy i Gruzji. Ostro także potępił interwencję wojskową Rosji w Gruzji. Prowadził aktywną politykę zacieśniania relacji z krajami Europy Środkowo-Wschodniej oraz krajami kaukaskimi (Gruzja, Azerbejdżan)[2].

Konflikt kaukaski z 2008 r. wpłynął w sposób znaczący na rozwój polskiej myśli geopolitycznej i ożywienie badań naukowych w zakresie geopolityki. Jeszcze większym impulsem do jej rozwoju stał się konflikt na Ukrainie, zapoczątkowany kryzysem krymskim na początku 2014, który następnie rozprzestrzenił się na wschodnie części tego państwa. Od tego momentu aktualność geopolityki stała się oczywista nie tylko dla wąskiego grona specjalistów w tej dziedzinie.


  1. Zob. np. R. Potocki, A. Stec, L. Kucz, Lekcja Majdanu. Polskie czasopiśmiennictwo wobec pomarańczowej rewolucji, Częstochowa 2008.
  2. R. Grodzki, Polska polityka wschodnia w okresie koabitacji po 2007 r., „Przegląd Zachodni” 2009, nr 3, s. 31-55.