Strona:Ferdynand Antoni Ossendowski - Pod polską banderą.djvu/298

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Sepet, sepecik — kufer.
Serpentyna — szabla.
Skałki — krzemienie do pistoletów i strzelb.
Skórznie — proste buty z cholewami.
Skrzat — duch straszący.
Smukawica — strój niewieści.
Sółtana — strój niewieści.
Stągiew — kadź na wodę.
Suplika — uniżona prośba.
Szaraczek — szlachcic zagrodowy.
Szczekocka burka — słynne w XVII w. płaszcze.
Szewcki gnyp — kozik.
Szkuta — rzeczny statek na zboże, inaczej: koza, dubasa, później berlinka.
Szlemię — poprzeczna belka szubienicy.
Szłap — duży krok koński.
Śmigownica — armata, nabijana z tyłu.
Świetlica — Sala, inaczej alwerz.
Wierzeje — podwoje bramy, drzwi.
Więcierz — sieć na ryby.
Wiersza — sieć na ryby.
Wolant — suknia niewieścia.
Wrzeciądz — wewnętrzna zapora drzwi.
Wykusz — framuga okna.
Zamtuz — lokal, uczęszczany przez pijanych, hulaszczych ludzi.
Zankiel — agrafa, klamra.
Zezula — kukułka.
Żminda — sknera.