Strona:Chimera 1907 z. 28-30.djvu/420

    Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
    Ta strona została skorygowana.
    Z POEZYI OBCEJ407

    Ludzie: „On nam jest obcy,“ pocichu gwarzyli
    I spuszczali źrenice przed ogniem mych oczu,
    Coś więcej, niż mą duszę, widząc w ich przezroczu.
    Widziałem, jak schły źródła miłości, przyjaźni;
    Dziewy się zasłaniały, lękając się kaźni.
    Owinąwszy się tedy w obłok niedostępny,
    Szedłem przed ludem smutny, sam w sławie posępnej,
    I mówiłem do siebie: „Czegóż chcieć mi jeszcze?“
    By śnić u łon, zbyt ciężkie czoło moje wieszcze,
    Dłoń ma przeraża dłonie, których się dotyka,
    Pioruny na mych ustach, w głosie burza dzika;
    To też, zamiast mię kochać, lud z trwogą tajemną,
    Gdy otwieram ramiona, pada w proch przede mną.
    O Panie! żyłem długo samotny, choć silny,
    O, dozwól mi już zasnąć snem ciszy mogilnej!“

    A lud czekał — i w trwodze, że kaźń spadnie sroga,
    Nie śmiał patrzeć na górę zazdrosnego Boga;
    Bo, gdy tylko wzniósł oczy, skrajne czarne chmury
    Drgały wnet, i zdwajał się grzmotów huk ponury,
    I węże piorunowe, oślepiając oczy,
    Wkrąg czół nakształt ognistych wiły się warkoczy.
    Wkrótce szczyt góry wyjrzał, ale bez Mojżesza. —
    Płakano go. — Ku ziemi obiecanej rzesza
    Szła, a przed nią Jozue, blady, zadumany,
    Bo już mężem wybranym był Pana nad pany.

    A. de Vigny.



    SEN KONDORA.

    Ponad stromą wyżyną skalnych Kordylierów,
    Nad mgłami, gdzie się ledwie orzeł zbłąka wzbity,
    Wyżej nad pożłobione lejkowato szczyty,
    Gdzie wrą law krwawe wary śród złowrogich szmerów,
    Ze skrzydłami zwisłemi, które krew mu plami,
    Ptak olbrzymi, zapadłszy w chmurne odrętwienie,
    Milcząc na Amerykę patrzy, na przestrzenie
    I na słońce, co smętnie mrze mu przed oczami.
    Noc napływa od Wschodu, gdzie dzikie pampasy
    U stóp gór wypiętrzonych bezkreśnie się szerzą;