Strona:Arthur Schopenhauer - Psychologia miłości.djvu/54

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została uwierzytelniona.
 48
ARTUR SCHOPENHAUER.

im celem nieskończonym, bez litości usuwa wszystkie granice, jakie rozum ludzki postanowił. Dlatego najmniej odważni idą przeciw niebezpieczeństwu, gdy ich wzywa miłość. Z tej samej przyczyny żywo współczujemy w romansach i dramatach bohaterom, wchodzącym w związki miłosne wbrew woli rodziców; w danym wypadku sami ulegamy złudzeniu zakochanych.
W niektórych komedyach malują stosunek odwrotny, t. j. interesa osobiste zwyciężają interesa gatunku, lecz wrażenie, jakiego doznajemy przy czytaniu takich utworów, nie jest przyjemne, odczuwamy raczej smutek i oburzenie. Pod tym względem godne uwagi są dwie sztuki: „La reine de 16 ans“ i „Le mariage de la raison.“ W tragedyach, malujących miłość nieudaną, kochankowie giną, gdyż byli oni tylko narzędziem gatunku. Tu należy „Romeo i Julia“ „Tankred“ „Don Karlos“, „Wallenstein“, „Narzeczona z Messyny“.