Strona:Anioł Stróż Chrześcianina Katolika.djvu/145

Z Wikiźródeł, wolnej biblioteki
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ta strona została przepisana.


Siedm Psalmów Pokutnych.

Antyfona.


Nie racz pamiętać, Panie, na występki nasze, albo rodziców naszych, ani racz nas karać za grzechy nasze.


I. Psalm 6. Domine.

Panie! nie w zapalczywości Twéj strofuj mię, — ani w gniewie Twoim karz mię.
Zmiłuj się nademną, Panie, bom chory jest; — uzdrów mię, Panie, bo udręczone są kości moje.
I dusza moja strwożona jest bardzo; ale Ty, Panie, pókiż?
Nawróć się! a wyrwij duszę moję; zbaw mię dla miłosierdzia Twego.
Albowiem w śmierci nie masz, ktoby na Cię pamiętał, — a w piekle, któż Cię chwalić będzie?
Pracowałem w wzdychaniu mojém, będę umywał na każdą noc łózko moje, — łzami mojemi będę umywał pościel moję.
Strwożyło się od gniewu oko